சசி பெருமாள்

மதுவிலக்குக்கு ஆதரவாக போராடிய சசி பெருமாள் இறந்திருப்பது மதுவிலக்கு ஆர்வலர்களுக்கு பெரும் அதிர்ச்சியையும் கோபத்தையும் உண்டு பண்ணியிருக்கிறது. அவர் மரணத்தில் சந்தேகம் இருக்கிறதா என்கிற அளவுக்கு பேச்சுக்கள் எழுந்திருக்கின்றன. தமிழகத்தில் நிலவும் அதீத சூழலால் உண்மை என்ன என்பது கடைசி வரை நமக்கு தெரியாமலே போகும் வாய்ப்புகள்தான் இருக்கின்றன.

அது ஒரு புறம் இருக்க சசி பெருமாள் மொபைல் டவர் மேல் ஏறி போராடப் போவது அதிகாரிகளுக்கு தெரியுமா என்பது தெரியவில்லை. அவர் அந்தப் போராட்டத்துக்கு அனுமதி வாங்கினாரா, அல்லது வாங்கவாவது முயற்சித்தாரா என்பதும் தெரியவில்லை. அவரை ‘காந்தியவாதி’ என்று விளிக்கின்றனர். சொல்லாமல் கொள்ளாமல் தீவிரமான போராட்டங்களை காந்தி என்றுமே மேற்கொண்டதில்லை. முதலில் அரசுக்கு கடிதங்கள், petitionகள், அரசுடன் பேச்சுவார்த்தைகள், பின்னர் நீதிமன்றம் மூலமான முயற்சிகள், பின்னர் அதுவும் பலிக்காமல் போனால்தான் போராட்டம் என்பது அவரின் template ஆகவே இருந்தது. அதுவும் அந்த போராட்டத்துக்கு அனுமதி கேட்டு, இங்கே, இந்த நாளில் போராட்டம் நடக்கப் போகிறது, இத்தனை பேர் வரை கலந்து கொள்ளப் போகிறோம், போராட்டத்தின் வடிவம் இது என்பதை எல்லாம் தெளிவாக விளக்கி, அனுமதி கிடைத்தால் சட்டபூர்வ போராட்டம் அதுவும் கிடைக்காமல் போனால்தான் சட்ட மீறல் போராட்டம் என்கிற ஒரு systematic approachஐ காந்தி எப்போதுமே பின்பற்றினார். ‘காந்தியவாதியான’ சசி பெருமாள் இதை எல்லாம் செய்தாரா என்று தெரியவில்லை. அவரின் உதவியாளரின் பேட்டியின் படி பார்த்தால் அவர் தீக்குளிக்கும், அல்லது அப்படி மிரட்டி அதிகாரிகளுக்கு  அழுத்தம் கொடுக்கும் எண்ணத்தோடுதான் சென்றிருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. இது காந்திய வழியே அல்ல. இன்னும் சொல்லப் போனால் plain blackmail. இதைக் கேட்டால் காந்தி மிகவும் முகம் சுளித்திருப்பார்.

தவிர, மதுவிலக்கு என்கிற ஒரு மிக முக்கியமான விஷயத்தை சும்மா டவர் மேல் ஏறி தீக்குளிப்பு என்கிற மாதிரி பயமுறுத்தி எல்லாம் கொண்டு வர முடியுமா என்பது தெரியவில்லை. இந்தியாவில் நாகாலாந்து, மணிப்பூர், குஜராத், லக்ஷத்வீப் போன்ற இடங்களில் மட்டுமே பூரண மதுவிலக்கு அமுலில் இருக்கிறது. குஜராத் போன்ற இடங்களில் கூட அதனை அமுல்படுத்த பெரிய முயற்சிகள் எல்லாம் அரசுகளால் எடுக்கப் படுவதில்லை. உலகெங்கிலும் தீவிரமான தண்டனைகளை வழங்கும், ஜனநாயகம் இல்லாத, இஸ்லாமிய தேசங்கள் தவிர பிற எந்த இடத்திலும் மதுவிலக்கு அமுலில் இல்லை, அல்லது அமுல்படுத்த முயற்சித்த சமயங்களில் பெரும் தோல்விகளையே சந்தித்திருக்கிறது.

‘மது அரக்கன்’ என்று அழைக்கப் படும் பிரச்சனையை அணுகுவதற்கு பெரும் எண்ணிக்கையிலான போதை விடுதலை மையங்கள் மற்றும் அது பற்றிய விழிப்புணர்வு பிரச்சாரமும்தான் தேவை என்று நான் நிறைய பதிவுகளில் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். கூடவே விளிம்பு நிலை மக்கள் மதுவில் வீழ்வதற்கு காரணமாக இங்கே இருக்கும் சமூக அவலங்களை களையும் முயற்சிகளையும் எடுக்க வேண்டும். மேலும் நிறையப் பேர் மதுவுக்கு அடிமையாக இருப்பதற்கு clinical depression, post traumatic disorder, stress disorder போன்ற உளவியல் நோய்கள் காரணமாக இருக்கின்றன. இவற்றை கண்டுபிடித்து மருத்துவம் கொடுத்தாலே அவர்களை மதுவில் இருந்து விடுவிக்கலாம். இந்த மாதிரி எந்த முயற்சியும் எடுக்காமல் மதுவிலக்கு கொண்டு வருவது இப்போது இருப்பதை விட நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கும்.

மேற்சொன்ன விஷயங்கள் எல்லாம் சசி பெருமாள் அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. காந்தி மேல் கொண்ட கண்மூடித்தனமான பற்றால் அவர் மதுவுக்கு எதிரான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டிருக்கலாம். இப்போது நேர்ந்த அந்த துர்மரணத்தாலும் அதற்கு கிடைக்கும் விளம்பரத்தாலும் தியாகியாகக்கூட  போற்றப் படலாம். ஆனால் இந்த மாதிரி சிந்தனைகளை ஊக்குவிப்பது பெரும் தீங்கில் நம்மை கொண்டு விடும் என்று நினைக்கிறேன். எனவே சசி பெருமாளை தியாகியாக ஏற்றுக் கொள்ள என் மனம் ஒப்பவில்லை. ஏற்கெனெவே மூன்று நான்கு பேர் மொபைல் டவர் மேல் ஏறி இருக்கிறார்கள். இன்னும் சிலர் பெட்ரோல் கேனை தூக்கிக் கொண்டு கிளம்பக் கூடும். இவற்றை எல்லாம் காந்தியப் போராட்டம் என்று நம்பி நாமும் கை தட்டி, நிதி உதவி கொடுத்து ஊக்குவிக்கக் கூடும்.

இவற்றால் எல்லாம் மதுப் பிரச்சனை தீராவே தீராது என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். உணர்ச்சி வசப்படுபவர்களால் மதுப் பிரச்சனை தீர்க்கப் படவே முடியாது. அதற்கு முதலில் சசி பெருமாள் தலைக்கு பின்னால் உள்ள ஒளி வட்டத்தை கழற்றி விட்டு அவர் சீடர்களை கடுமையாக கண்டிக்க வேண்டும். மது கொள்முதலையும் வியாபாரத்தையும் தனியார் வசம் விட்டு விட்டு மதுவை விட்டு அரசையும் அரசியல் கட்சிகளையும் எவ்வளவு தூரம் வைக்க முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் வைக்க வேண்டும். அதற்குப் பின்னர் மதுவின் பின்னால் உள்ள சமூகப் பிரச்சனைகளை களைய அரசை நெருக்க வேண்டும். நமக்கு தெரிந்த மதுவுக்கு அடிமையான ஆட்களுக்கு உளவியல் ரீதியான ட்ரீட்மென்ட் கொடுக்க முயல வேண்டும். கடைசியாக, சமூக ரீதியாக விளிம்பு நிலை மக்கள் படும் discriminationகளை அறிந்து அதனை களைய முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டும். (இதனைப் பற்றி ஒரு தனி பதிவு பின்னர் எழுதுகிறேன்.)

இந்த மாதிரி இல்லாமல் போகிறவர் வருகிறவர் எல்லாரையும் காந்தியவாதி என்று சொல்லிக் கொண்டு இருந்தால் காந்தியை அவமதிப்பதோடு இல்லாமல் பிரச்சனையும் மோசமாக்குவதற்கும் சேர்த்து நாம் உதவுகிறோம் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

மதுவிலக்கு பற்றிய என் முந்தைய பதிவை படிக்க இங்கே சுட்டுங்கள்:
http://goo.gl/pS66OJ

அடைபடும் இந்திய சிந்தனை வளங்கள்

by ராமச்சந்திர குஹா

=================================================

முதன் முதலில் காங்கிரஸ் தலைமையில் யூபிஏ அரசு 2004ல் வந்த போது மூத்த அமைச்சர் ஒருவர் ஒரு மூத்த பத்திரிகையாளரை லஞ்ச் சந்திப்புக்கு அழைத்திருந்தார். மிகவும் மரியாதை வாய்ந்த வரலாற்று ஆய்வு நிலையத்தின் இயக்குனர் பதவி ஒன்று காலியாக இருந்தது; அதற்கு தகுந்த நபர்களை அந்த அமைச்சர் தேடிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அந்த பத்திரிகையாளர் பரிந்துரைத்த முதல் பெயர் என்னுடையது. ‘குஹாவா? அவர் இந்திராஜி-யை  பெரிதும் விமர்சித்திருக்கிறாரே,’ என்றார் அந்த அமைச்சர். ‘அவரை நியமிக்க இயலாதே!’

அந்த பத்திரிகையாளர் சொன்ன அடுத்த பெயர்: பார்த்தா சாட்டர்ஜி, மிகவும் திறமை வாய்ந்த அரசியலியல் அறிஞர். ‘ஆனால் சாட்டர்ஜி நேருவைப் பற்றி விமர்சனங்களை செய்திருக்கிறாரே,’ என்றார் அந்த அமைச்சர்.’அவரையும் நியமிக்க முடியாதே.’

இது வேலைக்காகாது என்று அந்த பத்திரிகையாளர் கவனத்தை திருப்பி மற்ற விஷயங்களைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

இந்த சம்பவத்தை குறிப்பிடுவதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று, இன்றைக்கு ஏதோ மோடி அரசுதான் கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி  பதவிகளுக்கு அரசியல் ரீதியாக ஆட்களை நியமிக்கிறார்கள் என்கிற ரீதியில் காங்கிரஸ் பிரச்சாரம் செய்தாலும் அவர்களும் தங்கள் ஆட்சிக் காலத்தில் அப்படித்தான் நியமித்திருக்கிறார்கள். இரண்டாவது காரணம்: மற்ற விஷயங்களில் எப்படியோ, ஆனால் காங்கிரஸ் அமைச்சர்கள் தேர்ந்த அறிஞர்கள் எழுதிய புத்தகங்களை எல்லாம் படிக்கிறார்கள்! (அப்படி படிப்பது அவர்கள் கட்சியின் முதன்மைக்  குடும்பத்தைப் பற்றி என்ன விமர்சனங்கள் எழுதப் படுகின்றன என்று தெரிந்து கொள்வதற்காகவே இருந்தாலும் கூட, அது பரவாயில்லைதானே.)

ஆனால் இந்த மாதிரி நியமனங்கள் எல்லாம் இந்திரா காந்தி காலத்தில் இருந்தே நடப்பதுதான். கலாசார மற்றும் ஆராய்ச்சி நிலையங்களின் சுதந்திரத் தன்மையை பாதிக்கும் வேலைகளை அப்போதே மத்திய அரசு செய்யத் துவங்கி விட்டது. முக்கியமாக காங்கிரசைச் சேர்ந்த இரண்டு கல்வி அமைச்சர்கள், நூருல் ஹசன் மற்றும் அர்ஜுன் சிங் இருவரும் சோஷலிச மற்றும் மார்க்ஸிய சிந்தனைகள் மட்டுமே கொண்ட அறிஞர்களுக்கு மட்டுமே பதவிகள் வழங்கினார்கள்.

ஆனால் ஒன்று, இவர்கள் இருவரும் இருப்பதிலேயே சிறந்த அறிஞர்களை நியமித்தார்களோ இல்லையோ, குறைந்த பட்சம் இருப்பதிலேயே மோசமானவர்களை நியமிக்கவில்லை. ஆனால் பிஜேபி தலைமையில் நடக்கும் இந்த என்டிஏ ஆட்சியில் நியமித்த ஆட்கள் அவர்கள் துறைகளில் உள்ள மற்றவர்களால் நிசமாகவே வெறுக்கப் படுகிறவர்கள். இதில் இருப்பதிலேயே அதிர்ச்சிகரமான உதாரணம் சொல்ல வேண்டுமென்றால் ஒய் சுதர்ஷன் ராவை குறிப்பிடலாம். இவர் இந்திய வரலாற்றியல் ஆய்வுத் துறையின் (ICHR) சேர்மனாக சமீபத்தில் நியமிக்கப் பட்டார். இவர் வரலாற்றில் என்ன ஆய்வுகள் மேற்கொண்டிருக்கிறார், எந்த புத்தகங்கள் பதிப்பித்திருக்கிறார் என்பனவெல்லாம் சக வரலாற்று அறிஞர்களுக்கு கூட தெரியாத விஷயம்; அதே போல கஜேந்திர சௌஹான் என்பவர், இந்திய திரைப்பட மற்றும் தொலைகாட்சி நிறுவனத்தின் (FTII) சேர்மனாக நியமிக்கப் பட்டவர், இவரும் இந்தத் துறைகளில் செய்த சாதனைகள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் படி எதுவும் இல்லை.

1998 முதல் 2004 வரை நடந்த முந்தைய பிஜேபி ஆட்சியிலும் கூட கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களில் ஆர்.எஸ்.எஸ் அபிமானிகளே நியமிக்கப் பட்டார்கள். ஆனால் மிகவும் மரியாதைக்குரிய பதவிகளுக்கான நியமனங்களில் மட்டும் கொஞ்சமாவது சம்பந்தப் பட்டவரின் அறிஞத்திறமையை (scholarly credentials)  பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொண்டார்கள். வாஜ்பாய் அரசில் இந்திய மேம்பட்ட ஆய்வுகள் (Indian Institute of Advanced Studies) நிறுவனத்துக்கு சேர்மனாக சிஜி பாண்டே நியமிக்கப் பட்டார். இவர் பண்டைய இந்தியா பற்றி மிக முக்கியமான ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொண்டவர். ICHRன் சேர்மனாக நவீன வரலாற்று அறிஞர் எம்ஜிஎஸ் நாராயணன் நியமிக்கப் பட்டார். இந்திய சமூகவியல் ஆய்வுக் கழகத்தின் (ICSSR) சேர்மனாக முன்னாள் தூதராக இருந்து பின் கல்வியாளராக மாறிய எம்.எல். சோந்தி நியமிக்கப் பட்டார்.

இந்த அறிஞர்கள் யாருமே மார்க்சிஸ சிந்தனை கொண்டவர்கள் இல்லை. அதுவும் இதில் இரண்டு பேர் வெளிப்படையாகவே மார்க்ஸியவாதிகளை எதிர்த்தவர்கள் என்பது பிஜேபிக்கு முக்கியமான தகுதியாக இருந்திருக்கிறது.  ஒன்றும் ஆச்சரியமில்லை. விஷயம் என்னவென்றால் பாண்டே மற்றும் நாராயணன் இருவருமே தங்கள் துறைகளில் மிகத் தீவிரமக இயங்கும்  அறிஞர்கள். சோந்தியோ தேசத்தின் மிக முக்கியமான சர்வதேச ஆய்வுத் துறையில் ப்ரொபசர்-ஆக இருந்திருக்கிறார்.

கால ஓட்டத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னால் போவோம். தேவே கவுடா பிரதராகவும் எஸ் ஆர் பொம்மை கல்வி அமைச்சராகவும் இருந்த போது ICHR சேர்மனாக எஸ். செட்டரும் ICSSR தலைவராக டி. நஞ்சுண்டப்பா-வும் நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். இவர்கள் இருவருமே கர்நாடகாவை சேர்ந்தவர்கள் என்பது வேறு விஷயம், ஆனால் செட்டர் ஹொய்சாலா கோவில்கள் பற்றி மிகவும் தனித் துவமான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டிருந்தவர். நஞ்சுண்டப்பா புகழ் பெற்ற ஒரு ஆசிரியர் என்பது மட்டுமின்றி பொதுக் கொள்கை வடிவமைப்புகளில் மிகத் தீவிரமாக பங்களித்தவர்.

மேற்சொன்ன விஷயங்கள் மூன்று விஷயங்களை உணர்த்துகின்றன. ஒன்று, அறிந்தவர்கள், தெரிந்தவர்கள் போன்ற விஷயங்கள் கல்வி மற்றும் கலாச்சார நியமனங்களை ஆட்டுவிக்கின்றன. இரண்டு, முந்தைய அரசுகள் தங்கள் கொள்கை மற்றும் சிந்தனைக்கு வேண்டிய ஆட்களுக்கு பதவிகள் கொடுத்தாலும், அவர்கள் மக்கள் மன்றத்தின் முன் மரியாதை வாய்ந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற அளவுக்காவது குறைந்த பட்சம் யோசித்திருக்கின்றனர்.

மூன்றாவது, இப்போது இருக்கும் என்டிஏ அரசு அப்படிப்பட்ட குறைந்த பட்ச மரியாதையைக் கூட காற்றில் பறக்க விட்டு விட்டது.

இந்த மூன்றாவது விஷயம்தான் இப்போது நடக்கும் நியமனங்களை முடிவு செய்கிறது. அந்த மாதிரியான இன்னொரு நியமனம், தேசிய புத்தக கழகத்தின் (NBT)  சேர்மனாக பல்தேவ் ஷர்மா நியமிக்கப் பட்டிருப்பது. இவர் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் அதிகார பூர்வ பத்திரிகையான பாஞ்சஜன்யா-வுக்கு கொஞ்ச காலம் ஆசிரியராக இருந்தார் என்பதைத் தவிர இலக்கியத்துக்கோ ஆராய்ச்சிக்கோ அவரின் பங்களிப்பு என்ன என்பது இதுவரை தெரியவில்லை.

முன்பு NBT-க்கு சேர்மனாக இருந்தவர்கள் பெயரை இவரோடு ஒப்பிட்டுப்  பார்ப்போம்: வரலாற்றறிஞர் சர்வபள்ளி கோபால், விமர்சகர் சுகுமார் அழிக்கொட், எழுத்தாளர் யு ஆர் அனந்த மூர்த்தி. இவர்கள் எல்லாருமே கொஞ்சம் இடது சாரி சிந்தனை உடையவர்கள்தான், ஆயினும் அவர்களின் புத்தகங்கள் பரவலாக படிக்கப் பட்டு, பேசப்பட்டு விவாதிக்கப் பட்டவை.

இப்போதைய என்டிஏ ஆட்சி இந்த விஷயத்தில் முந்தைய என்டிஏ ஆட்சியை விட மகா மோசமாக நடந்து கொள்வதற்கு என்ன காரணம்? மூன்று காரணங்கள் சொல்லலாம். ஒன்று, வாஜ்பாய் அரசில் இருந்த சில அமைச்சர்கள் ஆய்வரிஞர்களுடனும், அறிவு ஜீவி-களுடனும் ஓரளவுக்கு தொடர்பில் இருந்தார்கள். இன்றைய அரசுக்கு அப்படிப்பட எந்த தொடர்பும் இல்லை. இரண்டாவது, குஜராத்தின் முதல்வராக இருந்த போதே கூட நரேந்திர மோடிக்கு அறிவு ஜீவிகளிடமும் கலாச்சார சிந்தனையாளர்களிடமும் பெரிய மரியாதையே இருந்ததில்லை. அப்போது குஜராத்தில் இருந்த நிலை இப்போது  மத்திய அரசுக்கு இடம் மாறி விட்டிருக்கிறது, அவ்வளவுதான். மூன்றாவது, இந்த மாதிரி சமூக, வரலாற்று மற்றும் கலாசார ஆய்வுகள் சம்பந்தப் பட்ட வேலைகளை மொத்தமாக ஆர்எஸ்எஸ்-ஸிடம் மோடி தத்துக் கொடுத்து விட்டார். ஆகவே அந்த விஷயங்களில் அவர் தலையிடுவது இல்லை. அவருக்குப் பிடித்த பொருளாதாரம் மற்றும் அயலுறவுக் கொள்கை விஷயங்களில் அவர்கள் தலையிடக் கூடாது அல்லவா?

காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், இந்த அரசு எழுத்தாளர்கள், ஆய்வாளர்கள், அறிவு ஜீவிகள், கலைஞர்கள் மற்றும் திரைக் கலைஞர்களை மிகத் துச்சமாக மதிக்கிறது என்பதுதான் நடப்பு நிலை.இந்தத் துறைகளில் அவர்கள் நியமித்த ஆட்களைப் பார்க்கும் போது இந்த சோகமான முடிவுக்குத்தான் வேறு வழியில்லாமல் வர வேண்டி இருக்கிறது.

===

(இந்தக் கட்டுரையை புகழ் பெற்ற வரலாற்றறிஞர் ராமச்சந்திர குஹா ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் பத்திரிகையில் எழுதி இருந்தார். இதனை அவர் அனுமதியுடன் நான் மொழி பெயர்த்து இங்கே p.)

பாகுபலி

இந்தப் படத்தை யோசித்த போதே எஸ் எஸ் ராஜமவுலி இதனை ஒரு மாபெரும் வரலாற்றுக் காவியமாகவே உருவாக்க வேண்டும் என்று யோசித்திருக்கிறார். இது கண்களுக்கு பெரும் விருந்தாக அமைய வேண்டும் என்பதில் முழுக் கவனம் செலுத்தப் போகிறோம் என்பதில் தெளிவாகவே இருந்திருக்கிறார். எண்ணிய போலவே அது நன்றாகவே நடந்தேறி இருக்கிறது. பாகுபலி திறமையாக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு பிரம்மாண்ட காட்சி விருந்து. ஆமாம், ஆமாம், ராஜமவுலி  கண்டிப்பாக அவதார், 300, லார்ட் ஆஃப் த ரிங்க்ஸ் எல்லாம்  பார்த்திருக்கிறார்தான். ஆனால் இதை எல்லாம் நாம் எல்லோருமேதானே பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் அவர் அளவுக்கு உள்ளூர் ருசியுடன் பரிமாற நிறையப் பேரால் முடியவில்லையே. ஒரு டிவி சீரியல் போல கிராஃபிக்ஸ் போட்ட தசாவதாரத்தை பார்த்தோம். ஆசை காட்டி மோசம் பண்ணின கோச்சடையான் பார்த்தோம். அப்படித்தானே வாழ்க்கை போய்க் கொண்டிருந்தது! சொல்லப் போனால் கோச்சடையான் ஒரு பாகுபலி-யாக இருந்திருக்க வேண்டியது. ஒரு தெலுங்கு இயக்குனர், பெரிய ஸ்டார் நடிகரே இல்லாமல் இப்படிப்பட்ட ஒரு பட்ஜெட்-டை பெற முடியும் என்றால் ரஜினி, ரஹ்மான் போன்றவர்களை வைத்து எப்படியெல்லாம் செய்திருக்க இயலும்!

நிற்க. இது கோச்சடையான் பற்றிய விமர்சனம் அல்ல. பாகுபலி பற்றியது. சொல்ல வந்தது என்னவென்றால் எங்கெல்லாம் கோச்சடையான் கோட்டை விட்டாரோ அங்கெல்லாம் பாகுபலி பெருமிதத்துடன் வென்று காட்டி இருக்கிறார். ஓரிரு இடங்கள் தவிர வேறெங்கிலும் நம்மால் கிராஃபிக்ஸ்ஸை கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை. உண்மைக் காட்சியும் கிராஃபிக்ஸ்ஸும் இயைந்து இணைந்து ஒரு இசை போல இயங்குகின்றன. ராஜமவுலி எதிர்பார்த்த பிரம்மாண்டம் பிரேமுக்கு பிரேம் தெளிவாக உருவெடுக்கிறது. நம்மையே அறியாமல் நாம் கண்கள் விரிய காட்சிகளை உள்வாங்குகிறோம். அந்த நீர் வீழ்ச்சிகளை நாம் அவதாரில் பார்த்திருக்கிறோம். கோட்டை கொத்தளங்களை லார்ட் ஆஃப் த ரிங்க்ஸ்-ல் பார்த்திருக்கிறோம். 120 அடி சிலைகளை லாஸ்ட், லார்ட் ஆஃப் த ரிங்க்ஸ்-ல் எல்லாம் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் பாகுபலி-யில் பார்க்கும் போது அவை புது உருவம் எடுக்கின்றன. அந்த நீர் வீழ்ச்சியே ஒரு பாத்திரமாக மாறுகிறது. அந்த சிலை கலோசஸ் ஆஃப் ரோட்ஸ் மாதிரியான கிரேக்க மிரட்டல் விடுக்கிறது.

அதே போல அந்த பனிச் சரிவுகளையும் முன்பே பார்த்திருக்கிறோம். இங்கே அந்த அளவுக்கு இல்லை என்றாலும் அதையும் சந்தோஷமாகவே பார்க்கிறோம். அதிலும் குறிப்பாக அந்த இறுதிப் போர், சுமார் 40 நிமிடங்கள் ஓடுகிறது. நமக்கு அது பற்றிய சிந்தனையே இல்லாமல் போரில் மூழ்கிப் போகிறோம். அதில் காட்சியின் பிரம்மாண்டம் மற்றும் காரணம் அல்ல. அந்தப் போரில் ஈடுபட்ட  பாத்திரங்களோடு நாம் ஒன்றியதால் வந்த விளைவு அது.

இந்த காவியத்தில் இருக்கும் ஒரே பிரச்சனை திரைக்கதை அமைப்புதான். கதை வழக்கமான ராஜா ராணி கதைதான். அந்த கிரேக்க பிரம்மாண்டத்துக்கு அடியில் எட்டிப் பார்த்தால் நம் வழக்கமான தெலுங்கு படம்தான். ஹீரோயின் உடை களையப் பட்டு மழையில் நனைவிக்கப் படுகிறாள். ஹீரோ யாராலும் தோற்கடிக்க இயலாமல் எங்கு தேவைப் படினும் அங்கு வந்து காப்பாற்றுகிறான். ஏன், ஒரு ஐட்டம் பாடல் கூட இருக்கிறது. அதெல்லாம் கூட பரவாயில்லை. ஆனால் சில வெகு அடிப்படையான திரைக் கதை தவறுகள் படத்தில் இருக்கின்றன. சில பாத்திரங்கள் திடீரென தோன்றுகின்றன. சில காட்சிகள் திடீரென உருவெடுக்கின்றன. அவை ஏன் நடக்கின்றன என்பது வேறு ஒரு பாத்திரம்  ‘விளக்கிய’ பிறகுதான் புரிகிறது. இதெல்லாம் ராஜமவுலி ‘கண்டுக்காதது’ கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இங்கிலாந்தின் கார்டியன் பத்திரிகை தன் விமர்சனத்தில் ‘ராஜமவுலி ஒரு பிரம்மாண்ட வரலாற்றுக் காவியத்துக்கு தேவையான எல்லா விஷயங்களையும் ஒரு லிஸ்ட் போட்டு வைத்துக் கொண்டு டிக் அடித்துக் கொண்டே வருகிறார்.’ என்று கூறியிருக்கிறது. மாபெரும் நீர்வீழ்ச்சி - டிக், காட்டு விலங்குகளோடு சண்டை - டிக், பனி  மலையில் சரிவு - டிக், மிக உயரமான கிரேக்க சிலை - டிக், அடிமைகள் - டிக், இறுதிப் போர் - டிக்.

ஆனால் இவ்வளவு செய்தவர் திரைக் கதை விஷயங்களுக்கு ஒரு லிஸ்ட் வைத்துக் கொண்டிருந்தாரா என்ற கேள்வி எனக்கு எழுந்தது. ஆனால் என்ன, அந்தக் கேள்விகள் எல்லாம் திரைக் கலை விற்பன்னர்களுக்கு தான் தேவை. எழுத்தில் வந்த குறைகளை காட்சியில் மொத்தமாக சரிக் கட்டி விட்டார். ஸ்க்ரீன் சைஸ் பத்தவில்லையே என்று யோசிக்க வைக்கும் காட்சி அமைப்புகள், நுணுக்கமாக வடிவமைக்கப் பட்ட செட்-கள் என்று காட்சிக்கு காட்சி மலைக்க வைக்கிறார். சத்யராஜ், ரம்யா கிருஷ்ணன் என்று இரண்டு பேரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு நடிக்க, சாபு சிறில் ஒவ்வொரு செட்-டையும் பார்த்து பார்த்து வடிக்க ஒரு பைபிள் காவிய அனுபவத்தை ராஜமவுலி நம்மிடம் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறார். ஒரு பெரிய பட்ஜட் படம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்கிற ஒரு புது இலக்கணத்தை பாகுபலி இந்தியாவுக்கு தந்திருக்கிறது. படம் ஒரு பெரும் சஸ்பென்ஸில் முடியும் போது அடுத்த பாகம் எப்போது வரும் என்று ஏங்க வைத்து விட்டார். அந்த சஸ்பென்ஸே தேவை இல்லாமலே நாம் அடுத்த பாகத்துக்கு ஏங்குவோம். அந்த நீர் வீழ்ச்சியை மீண்டும் காண வேண்டும், அந்த கோட்டையை மீண்டும் காண வேண்டும், சிவா-அவந்திகா இடையில் உருப் பெரும் அந்தக் காதலை மீண்டும் காண வேண்டும். பாகம் 2-க்கு எல்லாம் காத்திருக்க முடியாது. பாகம் 1-ஏ திரும்ப பார்க்க வேண்டியதுதான்.

யோகா

யோகா இன்றைக்கு மிகப் பெரிய வணிக நிறுவனமாகி விட்டது. அமெரிக்காவில் மட்டுமே இன்றைய தேதிக்கு ஒன்றரைக் கோடிப் பேர் யோகா பயில்கின்றனர் என்று ஒரு தகவல் தெரிவிக்கிறது. இன்று உலக யோகா தினம் கொண்டாடப் படுகையில் டெல்லி இந்தியா கேட் அருகே பிரதமரே கலந்து கொண்டு சிறப்பித்த பெரும் யோகப் பயிற்சிக் கூட்டம் கின்னஸ் சாதனை செய்யும் அளவுக்குப் போயிருக்கிறது.

இந்த உலக யோகா தினத்துக்கு போவதில் கொஞ்சம் பிரச்சனைகளும் இல்லாமலில்லை. மத்திய அரசு பள்ளிச் சிறுவர்கள் எல்லாம் யோகா செய்ய வேண்டும் என்று சுற்றறிக்கை வெளியிட சிறுபான்மையினர் நடத்தும் பள்ளிகளில் இருந்து கொஞ்சம் எதிர்ப்பு எழுந்து, யோகா ஹிந்து மதத்தை சேர்ந்ததா இல்லையா என்பதில் கொஞ்சம் விவாதங்கள் நடந்து, யோகா எத்தனை புராதனமானது, எவ்வளவு புனிதமானது என்கிற அளவுக்கு போயிருக்கிறது. குறிப்பாக மத்திய தர முன்னேறிய சாதியினர் ‘யோகா பற்றி தவறாக பேசினால் கையை ஒடிப்பேன்,’ என்று பாயத் துவங்கி விட்டனர்.

ஆகவே யோகா-வின் பழைமை வரலாறு பற்றி கொஞ்சம் எழுதலாம் என்று யோசித்தேன்.

சிலர் யோகா சிந்து சமவெளி நாகரீகத்திலேயே இருந்திருக்கிறது என்று சொல்கிறார்கள் (கிமு 3500). அங்கே கிடைத்த சில சித்திரங்களில் சம்மணம் போட்டு அமர்ந்திருக்கும் உருவங்கள் ஒன்றிரண்டு இருந்திருக்கின்றன என்பது மட்டுமே இதற்கு ஆதாரம். அது நம் இந்தியர்கள் சாதாரணமாக அமரும் நிலைதான் என்பது ஒருபுறம் இருக்க இந்த தியரி ஒரு ஆதார தவறை செய்கிறது. அதாவது யோகா என்பது ‘ஆசனங்கள்’ மட்டுமே என்கிற சிந்தனையின் பேரில் வரும் தியரி இது. யோகா என்பது வெறும் ஆசனங்கள் மட்டுமே என்கிற நிலை வந்தது 19ம் நூற்றாண்டில்தான்.

யோகா என்கிற வார்த்தை ரிக் வேதத்திலேயே இருக்கிறது (கிமு 1500). ஆனால் அந்த வார்த்தை குதிரை அல்லது மாடுகளை வண்டியில் பூட்டுவதற்கு பயன்படுத்தும் கட்டையைக் குறிக்கும் வார்த்தை. (ஆங்கிலத்தில் இதற்கு பயன்படுத்தும் yoke என்னும் வார்த்தை இதில் இருந்துதான் வந்தது.) இதில் இருந்துதான் யோகம் என்னும் வார்த்தையும் வந்திருக்கிறது. அதாவது மனதை அடக்கி, சமனப் படுத்தி, பிரம்ம சக்தியிடம் பூட்டுவது.

பகவத் கீதையிலும் யோகா வருகிறது (கிமு 400-500) ஞானத்தை அடைய (enlightenment) கர்ம யோகம், ஞான யோகம், பக்தி யோகம் என்கிற மூன்று பாதைகள் கிருஷ்ணரால் குறிப்பிடப் படுகின்றன. இந்த மூன்றிலும் கூட ஆசனங்கள் கிடையாது.

யோகா உபநிடதங்களில் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கிறது (கிமு 300-கிபி 100). ஆனால் அதிலும் யோகா அதாவது ‘யோகம்’ என்பது ஒரு தியான நிலையில் மூச்சுக் கட்டுப்பாட்டின் மூலம் கடவுளை அடைவது என்கிற அர்த்தத்தில்தான் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

கடைசியாக இன்றைய யோகா-வுக்கு ஆதாரமாக பெரும்பாலும் எல்லாரும் குறிப்பிடுவது பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரம் எனும் புத்தகம்தான் (கிபி 300). ஆனால் இதிலும் இன்றைய ஆசனங்கள் பற்றியெல்லாம் பெரிய அளவு விளக்கங்கள் இல்லை. தியானம் அல்லது மூச்சுப் பயிற்சி செய்பவர் சகஜமான நிலையில் உட்கார வேண்டும் என்று மட்டும்தான் பதஞ்சலி குறிப்பிடுகிறார்.

அதாவது சிந்தனைப் கட்டுப் பாட்டில் தியான நிலை என்கிற அர்த்தத்தில்தான் யோகம் என்கிற வார்த்தை பெரும்பாலும் அப்போது பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

இன்னும் சொல்லப் போனால் உடலை போஷிப்பதையே  பதஞ்சலி தூற்றுகிறார். உண்மையான யோகிகள் உடலை ஒரு பொருட்டாகவே கருத மாட்டார்கள் என்று சொல்கிறார். அது உண்மைதான். அவர் காலத்தில் யோகிகள் என்று அறியப்படுபவர்கள் உடல் என்கிற கட்டுப் பாடுகள் இல்லாத காரியங்கள் செய்வார்கள் (என்று நம்பப் பட்டது). அதாவது யோகிகள் தண்ணீரில் நடப்பார்கள், பறப்பார்கள், கண்ணுக்குத் தெரியாமல் உலாவுவார்கள்.

இதில் ஒரு பிரச்சனை என்னவென்றால் யோகிகள் என்கிற வார்த்தை பண்டைய காலத்தில் நிறைய அர்த்தங்களை குறித்தது. சில யோகிகள் மேற்சொன்ன ‘சித்து வேலைகள்’ செய்வார்கள். சிலர் போதை மருந்துகளை உட்கொண்டு கடவுளர் பற்றிய மாயத் தோற்றங்களை காண்பார்கள். (எல்.எஸ்.டி. சாப்பிட்டு நிறையப் பேர் அமெரிக்காவில் இயேசு கிறிஸ்துவை பார்த்து பேசியெல்லாம் இருக்கின்றனர்!).

இவர்கள் வணங்கும் கடவுள் ருத்ரன் எனப்படும் வேதக் கடவுள். (இந்த ருத்ரன் பிற்காலத்தில் சிவனின் ஒரு வடிவமாக ஆக்கப்பட்டு விட்டார். இவரின் இன்னொரு பெயர்தான் யோகேஸ்வரன் - அதாவது யோகிகளின் ஈஸ்வரன்.)

இதே யோகிகள் பிற்காலத்தில் இந்த ‘உடலை வெறுக்கும்’ வேலையை கொஞ்சம் ஓவர்-ஆகவே செய்து காட்ட ஆரம்பித்து விட்டார்கள். அதாவது இவர்கள்தான் உடலை  ‘மலம், மூத்திரம், சீழ் இவற்றால் ஆன கலவை’ என்றெல்லாம் விவரிக்க ஆரம்பித்தவர்கள். உடலை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல் பெரும் குளிரில் பாதுகாப்பே இல்லாமல் நடப்பார்கள். உடைகள் அணியாமல் நிர்வாணமாக உலவுவார்கள். மண்டையோட்டை தட்டாக வைத்து சாப்பாடு போட்டு சாப்பிடுவார்கள். (நிறையப் பேர் மனிதக் கழிவை உண்டு நாளைக் கடத்துவதும் உண்டு.) இவர்கள் செய்யும் ஒரே ‘ஆசனம்’ ஒற்றைக் காலில் தவமிருப்பதுதான். இந்த ஒற்றைக் கால் தவசி யோகிகள் மக்களின் பெரும் கிண்டலுக்கும் கேலிக்கும் உள்ளானார்கள். (மாமல்லபுரத்தில் - இதே கிண்டலில் செய்யப் பட்ட - ஒற்றைக் காலில் தவமிருக்கும் பூனையின் சிற்பம் ஒன்று உள்ளது.)

இந்த மாதிரி எல்லாம் செய்ததால், அப்போது (5 முதல் 10ம் நூற்றாண்டு) யோகிகள் பொதுவாக பைத்தியக் காரர்கள் அல்லது மந்திரவாதிகள் என்றுதான் மக்களால் கருதப் பட்டார்கள். இவர்களைப் பார்த்து நிறையப் பேர் பயந்தார்கள். யோகிகள் எனப்படுபவர்கள் பொதுவாக சம்பிரதாய வழிபாட்டு முறைகளுக்கு எதிரானவர்கள் என்கிற தோற்றமே பெரும்பாலும் இருந்தது. யோகிகள் ‘மந்திர சக்தி’ வாய்ந்தவர்கள் என்று நம்பியதால் அவர்கள் மேல் பாலியல் ரீதியான பயமும் இருந்தது. சில ‘நல்ல யோகிகள்’ வாழ்த்தினால் அவர்களின் ‘செலவிடாமல் சேமித்து வைத்த விந்து சக்தியால்’ பிள்ளை இல்லாதவர்களுக்கு குழந்தை பிறக்கும் என்றும் ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. இதே போர்வையில் சில ‘போலி யோகிகள்’ தங்களை அண்டிய பெண்களை பாலியல் தொந்தரவுக்கு உள்ளாக்கியதும் அப்போதே நடந்திருக்கிறது. பின்னர் 12 முதல் 15ம் நூற்றாண்டுகளில் இந்த தாந்திரீக முறைகளும் சேர்ந்து கொண்டதால் யோகிகளுக்கு இருந்த கெட்ட பெயர் இன்னும் மோசமானது. இந்த காலகட்டத்தில் தான் ‘ஹட யோக ப்ரதீபிகா’ என்கிற புத்தகம் பிரபலமானது. ‘ஹட’ என்றால் force என்று அர்த்தம். இந்த புத்தகத்தில்தான் குண்டலினி என்கிற முறையில் முதுகுத் தண்டின் கீழ் உறங்கிக் கிடக்கும்  பாம்பு போன்ற ஒன்றை யோக முறையில் மேலே ஏற்றி ஏற்றி மூளைக்கு கொண்டு செல்லும் முறை குறிப்பிடப் பட்டிருந்தது. இதிலும் ஒரு  பெண்ணுடன் கலவி கொள்ளும் யோகி அவளின் ‘சக்தி’ முழுவதையும் உறுஞ்சி தனதாக்கிக் கொள்ள முடியும் என்கிற அளவுக்கு பாலியல் ரீதியான பயமுறுத்தும் விஷயங்கள் நிறைய இருந்தன . இவை நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கின.

ஆதி சங்கரரின் சீடர்கள் இந்த உடல் ரீதியான யோகா முறைகளை முழுவதுமாக புறக்கணித்தனர். இந்தக் கால கட்டத்தில் படித்த ஹிந்துக்கள் யோகிகளை முழுவதுமாக ஒதுக்கி விட்டனர். ‘ஹட யோக ப்ரதீபிகா’ புத்தகம் ஹிந்துக்களுக்கு ஒரு அவமானமாச் சின்னமாகவே இருந்தது. 19ம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த, ஆரிய சமாஜத்தை நிறுவிய, சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி ஹட யோகா ப்ரதீபிகா புத்தகத்தை ஆற்றில் விட்டெறிந்த ஒரு கதையும் இருக்கிறது.

சுவாமி விவேகானந்தரும் ஹட யோகத்தை அறவே ஒதுக்கி தானே ராஜ யோகம் என்கிற யோக வழியை பின் பற்ற வலியுறுத்தினார். பல்வேறு ஹிந்து தத்துவ வழிகளில் இருந்து கலந்து எடுக்கப் பட்ட இந்த வழியே எல்லா யோகத்திலும் உயர்ந்தது என்று கருதினார் (எனவேதான் அந்தப் பெயர்.)

இந்த மாதிரி சங்கடகரமான விஷயங்களால் பிரிட்டிஷாரும் கூட யோகிகள் என்பவர்களை வெறுத்தனர். மேற்சொன்ன பிரச்சனைகள் போதாதென்று பிரிட்டிஷ் அரசை வன்முறை ரீதியாக எதிர்த்த ‘தீவிரவாதக்’ குழுக்கள் நிறைய  யோகா நிலையங்கள் என்கிற போர்வையில்தான் இயங்கின. இதனால் யோகா நிலையங்களையே சட்ட விரோதமாக பிரிட்டிஷ் அரசு அறிவித்தது.

அந்தக் கால கட்டத்தில் யோகா-வும் பாலியலும் கூட கலந்தே பார்க்கப் பட்டது. பண்டைய காலத்து சிந்தனையான யோகிகளின் ‘பாலியல் சக்தி’யும்  மத்திய காலத்து தாந்திரீக முறைகளும் கலந்து யோகிகள் அல்லது யோகா என்றாலே செக்ஸ் என்னும் பார்வையும் மக்களிடம் இருந்தது. இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் சர் ரிச்சர்ட் பர்ட்டன் 1883ல் பதிப்பித்த காம சூத்ரா என்னும் புத்தகத்தில் ‘ஆசனங்கள்’ பற்றி குறிப்பிடுகிறார். 1902ல் தாமஸ் எடிசன் எடுத்த Hindu Fakir என்னும் ஆவணப் படத்தில் ஆணும் பெண்ணும் நிர்வாணமாக யோகா செய்யும் படங்கள் அமெரிக்காவில் பிரசித்தி பெற்றன.

இப்போதுதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ‘நவீன’ யோகா உருப் பெற ஆரம்பித்தது. கொஞ்சம் பிரிட்டிஷ் உடற்பயிற்சி முறைகள், அமெரிக்க transcendentalism, ஸ்வீடனின் ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ், YMCA-வின் பயிற்சிகள் இவற்றை சேர்த்து ஒரு  கலவையாக உடற்பயிற்சி முறைகள் உருவாகின. இந்த முறை யோகா உருவாக ஐரோப்பியர்கள், பிரிட்டிஷ் அரசு மற்றும் தேசியவாதப் போராட்ட வீரர்கள் மூவரும் காரணமாக இருந்திருக்கிறார்கள். ஐரோப்பியர்கள் மற்றும் பிரிட்டிஷார் அவர்களின் உடற்பயிற்சி முறைகளை இதனுள் புகுத்த, தேசியவாதிகள் உடலை வலிமைப் படுத்தும் வழியாக யோகாவை மாற்றும் முயற்சியில் இந்த மாறுதல்கள் நிகழ்ந்தன.

ஆகவே, இன்று நாம் யோகா என்று புரிந்து கொள்ளும், பயிற்சி செய்யும் கலை உண்மையில் பல்வேறு மூலங்களில் இருந்து வந்து சங்கமித்த ஒரு விஷயம். முக்கியமாக டி. கிருஷ்ணமாசார்யா என்பவர் 1930 முதல் 1950 வரை உருவாக்கிய உடற் பயிற்சி முறைகள் மைசூர் அரச ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ் பயிற்சிகளில் இருந்து எடுக்கப் பட்டது. இவையும் யோகாவில் சேர்ந்து கலந்தன.

மேலும் பி.கே.எஸ். ஐயங்கார் 1966ல் பதிப்பித்த Light On Yoga புத்தகத்தில் இருந்த பயிற்சி முறைகள் நிறைய 1930லேயே மேற்கத்திய பயிற்சி முறைகளில் வழக்கத்தில் இருந்தன. அவை பெரும்பாலும் மேற்கத்திய பெண்களுக்கான ‘மென்மையான’ உடற்பயிற்சியாக பழக்கத்தில் இருந்தவைதான். இந்தப் புத்தகங்கள் மற்றும் யோகா மேற்கு நாடுகளுக்கு போன பிறகு இந்தப் பயிற்சிகள் ‘பெண்களுக்கான யோகா’ என்று ஆகி விட்டன. (ஆண்கள் இதற்கு மாறாக ‘கடுமையான’ உடற்பயிற்சிகளை மேற்கொள்வார்கள்.) இன்றும் கூட பார்த்தால் ஆண்களை விட இரண்டு மூன்று மடங்கு அதிகமாக பெண்களே யோகா பயிற்சி செய்கின்றனர்.

விவேகானந்தர் ஹட யோகாவை புறந்தள்ளி விட்ட பிறகு இந்திய ‘யோகிகள்’ ஹட யோகத்தில் இருந்த ‘சங்கடகரமான’ விஷயங்களை விட்டு விட்டு ஆங்காங்கே இருந்த சகஜ ஆசனங்கள், பண்டைய இந்தியாவில் இருந்த மூச்சுக் கட்டுப்பாடு (பிராணாயாமம்) என்று பலவற்றை கட்டுக் கலந்து ஒரு யோகா-வை உருவாக்கினார்கள். இதில் பண்டைய இந்தியாவில் இருந்த ‘சங்கட’ யோகா-வை விட்டுத் தள்ளி நவீன யோகா-வில் இருந்த நல்ல விஷயங்களை சேர்த்து இதுதான் பண்டைய யோகா என்று ஒன்று உருப் பெற்றது. அதாவது பழைய விஷயத்தில் புதிய விஷயங்கள் புகுந்து ஆனால் அதுதான் பழைய விஷயம் என்று ஆகி விட்டது. இந்த மாதிரி நடப்பதற்கு ஆங்கிலத்தில் palimpsest என்று சொல்வார்கள்.

பின்னர் இந்த ‘நவீன யோகா’-வுக்கு நிறைய குருமார்கள் உருவாகி 1950 மற்றும் 60களில் அமெரிக்கா, ஐரோப்பா போன்ற பகுதிகளில் பிரபலமடைய வைத்தார்கள். ஹென்றி தொரோ என்னும் அமெரிக்க யோகி கொஞ்சம் பதஞ்சலி, கொஞ்சம் தாந்திரீகம் என்று கட்டுக் கலவையாக ஒரு யோகா உரையை நிகழ்த்த ‘யோகா’ பண்டைய இந்தியக் கலை என்கிற எண்ணம் இன்னும் வலுப் பெற்றது.

கடைசியாக, இன்றைய யோகா என்று நாமெல்லாரும் புரிந்து கொள்ளும் ஆசனங்கள் மற்றும் உடற்பயிற்சிகள் உபநிஷதங்களுக்கும் ஹட யோகத்துக்கும் ரொம்ப தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு விஷயம். இரண்டு நூற்றாண்டு காலனி ஆதிக்கத்தில் பல்வேறு கலைகள், பழக்கங்கள் கலந்து புதிய கலை உருவாகி அதுவே பண்டைய கலையாக உருமாறிய மாயம்தான் யோகா. கண்டிப்பாக பண்டைய இந்தியாவில் யோகா என்று ஒன்று இருந்திருக்கிறது. ஆனால் அது சுத்தமாக வேறு ஒரு விஷயம். இந்தியா கேட்டில் 35,000 பேர் பண்ணியது நவீன யோகா. அதனை ஐரோப்பியர்கள் கண்டுபிடிக்கவில்லை, ஆனால் அதனை மெருகேற்றி நிறைய பங்களித்து ஒரு ‘சங்கடகரமான’ விஷயத்தை பெருமையான விஷயமாக மாற்றித் தந்திருக்கிறார்கள். யோகா ஐரோப்பியக் கலை அல்ல. முழுமையான இந்தியக் கலையும் அல்ல. முதல் முதலில் உலகமயமான, வணிகமயமான உலகக் கலை.

-----------------------

தரவுகள்:

On Hinduism – Wendy Doniger, Penguin India

Rig Veda – Wendy Doniger

Raja Yoga – Swami Vivekananda

Eight Upanishads – Swami Gambhiranandha

Not as Old as You Think - Meera Nanda

‘ஜுகாட்’

ஒரு வேலையை எவ்வளவு சுருக்கமாக, மலிவாக செய்ய முடியும் என்று யோசிப்பதற்கு ஹிந்தியில் ஜுகாட் (Jugaad) என்று அழைக்கப் படுகிறது. இந்தியர்கள் ஜுகாடில் பெரும் விற்பன்னர்கள் என்று பெருமையாக நிறைய கட்டுரைகளில் எழுதுவார்கள். மார்ஸ்-க்கு சாட்டிலைட் அனுப்பியதில் கூட அந்த விண்கலத்தை எவ்வளவு மலிவாக தயாரித்தோம் என்று பெருமை அடைந்தோம். இன்று கூட ஒரு புகழ் பெற்ற கட்டடக் கலை நிபுணர் மரணமடைந்ததற்கு ஹிண்டு-வில் அவர் ஜுகாட் கட்டிட டிஸைன்-களில் பெரும் விற்பன்னர் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்.

இந்த ஜுகாட் பற்றி எனக்கு நிறைய குழப்பம் இருந்திருக்கிறது. என்னைப் பொறுத்த வரை ‘இந்த அளவு தரம் போதும்’ என்று நிறுத்திக் கொள்வதற்கோ அல்லது தரக் குறைவான வேலையை ‘சட்டு புட்டென்று’ செய்து முடிப்பதற்கு நமக்கு நாமே பெருமையாக வைத்துக் கொண்ட பெயர் போலத்தான் தெரிந்தது. அது இங்கிலாந்து, சிங்கப்பூர் போன்ற ஊர்களில் பணி புரியும் போது தெளிவடைந்தது.

இங்கிலாந்தில் ஒரு ப்ராஜக்ட்-டில் பணி புரியும் போது ஹெல்த் அண்ட் சேஃப்டி (Health and Safety) பற்றி நிறைய படித்தேன். சுகாதாரத்துக்கும், மனிதர்கள் பாதுகாப்புக்கும் அவர்கள் கொடுக்கும் முக்கியத்துவம், அதனை திரும்ப திரும்ப எங்கெல்லாம் முடியுமோ அங்கெல்லாம் வலியுறுத்துவதை அவர்கள் ரொம்பவும் முக்கியமாக செய்வதை பார்க்கும் போது சில சமயம் ‘இதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர்’ என்று சிரிப்பே கூட வரும்.

எந்தக் கம்பனியில் இருந்தாலும் வேலை செய்யும் ஒவ்வொருவரும் கண்டிப்பாக சுகாதார மற்றும் பாதுகாப்பு விவரங்கள் பற்றி தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்று சட்டம் சொல்கிறது. இது பற்றி பயிற்சி திட்டங்கள் வைத்து கம்பனியில் யாருக்கேனும் ட்ரைனிங் கொடுக்கவில்லை என்று தெரிய வந்தால் அந்தக் கம்பனிக்கு அரசாங்கம் பெரும் அபராதம் விதிக்கிறது.

அந்த விவரங்கள் சில இங்கே கொடுக்கிறேன். உயரமான இடத்தில் வேலை செய்பவர்களுக்கு தனி லைசென்ஸ் இருக்கிறது. அப்படி வேலை செய்பவர் பாதுகாப்பாக வேலை செய்ய உபகரணங்களை நிறுவனம் ஏற்பாடு செய்து தர வேண்டும். அப்படி ஏதேனும் விபத்து ஏற்பட்டு விட்டால் அதற்கான மொத்தப் பொறுப்பையும் அவர்களே ஏற்றுக் கொண்டு பெரும் நஷ்ட ஈடு தர வேண்டியிருக்கும். உதாரணத்துக்கு உங்கள் அலுவலகத்தில் ஒரு வயர் சும்மா தரையில் நீட்டிக் கொண்டிருந்து அதில் தடுக்கி நீங்கள் விழுந்து உங்களுக்கு அடி பட்டு விட்டால் உங்கள் மருத்துவ செலவு முழுவதையும் அந்த நிறுவனம் ஏற்றுக் கொண்டு உங்களுக்கு சும்மா மேல்காயம் பட்டால் கூட 10,000 பவுண்டுகள் முதல்  நஷ்ட ஈடு தர வேண்டியிருக்கும். அங்கே வேலை செய்பவர்களுக்கே அப்படி என்றால் அந்தக் கம்பனியின் சுகாதார மற்றும் பாதுகாப்பு அலட்சியத்தால் பொது மக்களில் யாராவது ஒருவருக்கு பாதிப்பு ஏற்பட்டு விட்டால் நஷ்ட ஈட்டுடன் அவர்களின் பாதுகாப்பு கண்ட்ரோல் அரசிடம் வந்து விடும் அபாயமும் இருக்கிறது.

இந்த மாதிரி எல்லாம் இருப்பதால் அவர்கள் பெரும் முன் எச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுக்கிறார்கள். ஒரு சாலை போடுவதாய் இருந்தால் அந்த இடத்தை முழுவதும் மூடி அங்கிருந்து ஒரு தூசி கூட வெளியே வராமல் வேலையை முடிக்கிறார்கள். கட்டிடம் கட்டும் வேலை செய்பவருக்கு தக்க பயிற்சி, ஹெல்மெட் போன்ற உபகரணங்கள், சஸ்பெண்டர் பெல்ட், பாதுகாப்பு வலை என்று தேவைக்கு மேலேயே ஏற்பாடுகள் நடக்கின்றன. ஒரு ரெஸ்டாரண்டில் சாப்பிட்டு யாருக்காவது உடல் உபாதை வந்து விடக் கூடாது என்பதற்காக சுகாதார ஏற்பாடுகள் கொஞ்சம் அதிகப் பிரசங்கித் தனமாகவே கூட  நடக்கின்றன.

அந்த மாதிரி தேச அளவில் நடப்பதால் அங்கே எல்லோருக்குமே பொதுவான ஒரு விழிப்புணர்வும், கவனமும், எச்சரிக்கை சிந்தனையும் இயல்பாகவே ஊறி விடுகிறது. ‘வேலை சட்டு புட்டென்று முடிய வேண்டும்’ அல்லது ‘வேலை சீப்-பாக முடிய வேண்டும்’ என்பதை விட ‘வேலை பாதுகாப்பாக, யாருக்கும் பாதிப்பின்றி நடக்க வேண்டும்’ என்பதில்தான் கவனம் இருக்கிறது.

அந்த மாதிரி பாதுக்காப்பு பற்றிய சிந்தனை நமக்கு இயல்பாகவே இல்லை என்பது மட்டுமல்ல, பொதுவாக அப்பேர்ப்பட்ட விழிப்புணர்வும் நம்மில் கிடையாது. அரசாங்கம் முதல் தனிப்பட்ட குடிமகன் உள்பட ஜுகாட் பற்றித்தான் யோசிக்கிறோம். யாருக்காவது தலையில் ஒரு பாலத்தில் இருந்து கம்பி உடைந்து விழுந்த பிறகுதான் நமக்கு கோபம் வருகிறது. அந்தக் கோபம் இனம் புரியாததாக, யார் மேல் என்று தெரியாமல் சிலருக்கு முதலமைச்சர் மேலும் சிலருக்கு அதிகாரிகள் மேலும் சிலருக்கு பொதுவாக சமுதாயத்தின் அவல நிலை மேலும் வருகிறது. ஓரிரு நாளில் அது மறந்து போய் விடுகிறது.

இந்த மெட்ரோ ரயில் ப்ராஜக்ட்-டில் நடக்கும் முதல் விபத்து இது அல்ல என்பது எத்தனை பேருக்கு தெரியும்? இது வரை எத்தனை அரசு குடியிருப்புகள் இடிந்து விழுந்திருக்கின்றன? இது வரை எத்தனை கட்டிடங்களில் தீ விபத்து நிகழ்ந்து உயிர்ச் சேதங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன?

நேற்று  மெட்ரோ ரயில் பாலத்தின் அடியில் விபத்து நடந்த அதே நேரம் சென்ட்ரல் நிலையத்துக்கு வந்த ஒரு பெங்களூர் ரயில் தடம் புரண்டிருக்கிறது. யாருக்கும் பெரிய காயம் இல்லை. தண்டவாளம் சரியாக மெயிண்டைன் பண்ணப் படாததால் இது நடந்திருக்கிறது என்று ஏதோ வானிலை அறிவிப்பு மாதிரி சொன்னதோடு அதிகாரிகள் பொறுப்பு முடிந்து விட்டிருக்கிறது. சென்ட்ரல் மாதிரி ஒரு முக்கியமான ஸ்டேஷனில் எப்படி இவ்வளவு அக்கறையின்மை நடக்கலாம் என்று யாரும் கேட்கவில்லை. ஒருவேளை கிரிதரன் நேற்று ஒழுங்காக அலுவலகம் போய் சேர்ந்திருந்தால் இந்த சென்ட்ரல் செய்தி கொஞ்சம்  முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கும்.

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு எங்கள் அபார்ட்மெண்டில் மெயிண்டனன்ஸ் வேலை செய்யும் ஒரு ப்ளம்பர் இரண்டாவது மாடியில் வேலை செய்யும் போது ஏணி முறிந்து விழுந்து இறந்து விட்டார். அவர் வயது முப்பது. ‘அவருக்கு இன்ஷியூரன்ஸ் இருக்கா?’ என்று நான் கேட்டபோது எங்கள் மெயிண்டனன்ஸ் மேனேஜர் என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார். இப்போது அந்த ப்ளம்பரின் குடும்பம் பிழைப்புக்கு என்ன செய்வார்கள் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. எங்கள் வீட்டில் முன்பு வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஒரு சமையல் பெண்மணி 44 வயதானவர். அவரின் திருமணம் கட்டிடக் கலை செய்யும் ஒருவருடன் 17 வயதில் நடந்து இரண்டே வருடங்களில் அவர் கணவர் வேலை செய்யும் போது சாளரம் முறிந்து விழுந்து இறந்து விட அவர் வாழ்க்கையே தலைகீழ் ஆனது. இன்று வரை வீடுகளில் சமையல் மற்றும் இதர வேலை செய்து தன் குடும்பத்தை ஒட்டி வருகிறார். இந்த மாதிரி எத்தனை எத்தனை குடும்பங்களின் நிலைமை தலைகீழாக மாறிப் போயிருக்கிறது என்று நமக்குத் தெரியாது.

விபத்துகள் பற்றி இருக்கும் புள்ளி விபரங்கள் அளவு கூட இந்த மாதிரி வேலை சம்பந்தமான விபத்துகள் மற்றும் பாதுகாப்பு பற்றி நம்மிடம் பெரிதாக தகவல் இல்லை. இந்த மாதிரி சும்மா anecdotal evidence  லெவலில் மட்டும்தான்  இருக்கிறது. நம் சாலைகள், நம் வேலை இடங்கள், குறிப்பாக அரசு அலுவலகங்கள், நாம் பயன்படுத்தும் உபகரணங்கள் என்று எல்லாவற்றிலும் சுகாதாரம் மற்றும் பாதுகாப்பு பற்றிய எந்த அக்கறையுமே இல்லாமல்தான் இருக்கிறோம். இது முதலமைச்சர் என்றில்லை. நாமே நாளைக்கு ஒரு வேலை கான்ட்ராக்ட் கொடுத்தால் கூட ‘இது எவ்வளவு சீப்-பாக முடியும்’ இதில் எப்படி ‘ஜுகாட்’ செய்வது என்பதில்தான் கவனம் செலுத்துகிறோம். அந்த ஜுகாடில் முதல் பலியாவது பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள்தான். ஏனெனில் நமக்கு அசம்பாவிதம் பற்றி பேசுவது அபசகுனம் என்றுதான் படுகிறது. கொஞ்ச நாள் முன்பு சரவணா ஸ்டோர்ஸ் உள்ளே நுழைந்த போது ‘இங்கே ஒருவேளை தீ விபத்து நடந்தால் என்ன ஆகும்?’ என்று தோன்றியதை கொஞ்சம் சத்தமாகவே கேட்டு விட்டேன். ‘சீ, உள்ளே நுழையும் போதே ஏன் இப்படி பேசற, வாயை மூடு’ என்று கூட வந்தவரிடம் இருந்து பதில் வந்தது. அங்கே நான் தேடிய எந்த இடத்திலும் தீயணைப்பு கருவி தென்படவில்லை. எல்லாப் புறமும் மூடி இருந்ததால் தீ விபத்து வந்தால் வெளியேறும் Fire Exitகள் எங்கும் இல்லை.

பல்லாவரத்தில் மெட்ரோ ரயில் பாலத்தில் சாளரத்தை பொருத்தும் போது ஒருவேளை யாராவது ‘இது ஒருவேளை கீழே அறுந்து விழுந்தால் என்ன ஆகும்?’ என்று கேட்டிருக்கலாம். அதற்கு அடுத்த ஆள் ‘சீ, அபசகுனமா பேசாதே, வாயை மூடு’ என்று பதில் சொல்லியிருக்கலாம்.

பாஸ், பிஃப்டி பிஃப்டி

ஒரு வருடம் என்பது இந்தியா மாதிரியான ஒரு சிக்கலான அமைப்புகள் கொண்ட நாட்டில் கொஞ்சம் குறுகிய காலம்தான். எனவே மத்திய அரசின் ஒரு வருட ஆட்சி என்பதை எடை போடுவது சரியா என்கிற கேள்வி வந்து கொண்டே இருந்தது. எப்படியும் எல்லாரும் செய்யப் போகிறார்கள், அதைப் பற்றி விவாதிக்கப் போகிறார்கள் என்பதால் நானும் களத்தில் இறங்கி விட்டேன்.

என்னைப் பொறுத்த வரை மோடியின் முக்கியமான சாதனை என்பது முலாயம் சிங், லாலு பிரசாத், மாயாவதி, ஜெயலலிதா போன்ற தலைவர்களை பிரதமர் ஆகாமல் தடுத்ததுதான். இன்றும் கூட அவரிடம் நிறைய புகார்கள் இருந்தாலும் இப்போது ஆட்சியில் அவர்தான் இருக்கிறார், மேற்குறிப்பிட்டவர்கள் இல்லை என்பதற்காகவே நான் ஆசுவாசப் பட்டுக் கொள்கிறேன்.

அதை விடுத்துப் பார்த்தால், மோடி எப்படியும் முதலாளித்துவ  வழியில்தான் நடப்பார் என்பது நாம் எல்லாரும் எதிர் பார்த்ததுதான். அவர் குஜராத்தில் கூட அப்படித்தான் இருந்தார். அவர் சார்ந்திருக்கும் பிஜேபி ஒரு வலது சாரி கட்சி. உலகமெங்கும் வலது சாரிகள் கேபிடலிஸ்ட்-ஆகத்தான் இருக்கிறார்கள். எனவே அவர் நடவடிக்கைகளில் நமக்கு அதிர்ச்சியோ, புகாரோ இருக்கக் கூடாது. தனக்கு நன்றாக தெரிவதை, தான் சார்ந்திருக்கும் கட்சியின் அடிப்படை நம்பிக்கையின்படி அவர் தொழில் முனைவோருக்கு ஊக்கம் அளிப்பதை சரியாகவே செய்து வருகிறார். அதில் ‘இந்த குறிப்பிட்ட தொழிலதிபருக்கு பரிந்து செய்கிறார்,’ என்கிற முணுமுணுப்புகள் இருப்பது புரிந்து கொள்ளத் தக்கதே. எந்த அரசாங்கமாக இருந்தாலும் அப்படிப்பட்ட சார்பு நிலையையும் அது ஒட்டி எழும் புகார்களை தவிர்க்க இயலாது. எனவே எனக்கு அதில் பெரிய வருத்தம் இல்லை.

அதை விட்டுப் பார்த்தால், கடந்த ஐந்தாண்டுகளில் நிலவிய ‘கொள்கை பாரிச வாயு’ (Policy Paralysis) முற்றிலும் விலகி இருக்கிறது. அவையில் கிடைத்த பெரும்பான்மையினால் எந்த உதிரிக் கட்சிகளையும் நம்பாமல் தான் நம்பிய பாதையில் அரசு பயணிக்கத் துவங்கி இருக்கிறது. ஸ்பெக்ட்ரம் பற்றிய சர்ச்சையில் ‘இதெல்லாம் கூட்டணி தர்மம்’ என்று மன்மோஹன் சிங்  அங்கலாய்த்தார். அந்த மாதிரி எல்லாம் இவர்கள் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பது பெரும் ஆறுதல். Moody போன்ற கணிப்பு நிறுவனங்கள் இந்தியாவின் பொருளாதார நிலையை உயர்த்தி அறிக்கை கொடுத்துள்ளன. நாராயண மூர்த்தி முதல் டாடா வரை தேசத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சி பற்றி நம்பிக்கை தெரிவித்துள்ளார்கள். அதற்கான நிறைய முன்னெடுப்புகளை இந்த அரசு எடுத்துக் கொண்டு வருகிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அடுத்தது சமூகப் பாதுகாப்பு திட்டங்கள். ஜன் தன் யோஜனா துவங்கி முத்ரா, இன்ஷூரன்ஸ் திட்டம் என்று நிறைய social security திட்டங்கள் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளன. இதில் ஒரு விஷயம், இந்த மாதிரி நிறைய திட்டங்கள் முந்தைய அரசுகளில் கூட வந்துள்ளன. ஆனால் இந்த அளவுக்கு அவர்களால்  இந்த திட்டங்களை விளம்பரப் படுத்த இயலவில்லை. அதற்கு இயல்பாகவே மோடிக்கு இருக்கும் PR திறமை காரணம் எனலாம். அந்தத் திறமையை நிறையப் பேர் கிண்டல் செய்கிறார்கள். நான் அதனை ஒரு வலிமையாகத்தான் (strength) பார்க்கிறேன். இந்தத் திட்டங்கள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மக்களை வெகு குறுகிய காலத்தில் சென்றடைந்து இருக்கின்றன. (வடக்கே நிறைய கிராமங்களில் ஜன்-தன் திட்டத்தின் கீழ் வங்கிக் கணக்கு துவக்குவதற்கு மக்களை ஊக்குவிக்க ‘மத்திய அரசு கருப்பு பணத்தை மீட்டு ஆளுக்கு ஐந்து லட்சம் டெபாசிட் செய்யப் போகிறது. அப்போது உங்களுக்கு வங்கிக் கணக்கு வேண்டும்,’ என்று கட்சிக்காரர்கள் சொல்லி திறக்க செய்திருக்கிறார்கள். இது தனி கதை.)

அடுத்த் தங்கம் சேமிப்பு திட்டம். சென்ற ஆட்சியில் ‘தங்கத்தை குறைத்து வாங்குங்கள். தங்கம் வாங்காதீர்கள்’ என்றெல்லாம் சிதம்பரம் வேண்டிக் கொண்டே இருந்தார். அது எப்படியென்றால் ரஷ்யர்களைப் பார்த்து ‘வோட்கா குடிக்காதீர்கள்,’ என்று கேட்டுக் கொள்வதற்கு சமம். அப்போதே குருமூர்த்தி ‘தங்கம் வாங்குவது நம் கலாசாரத்தின் ஒரு அங்கம். அது நம் strength . அதனை எப்படி exploit பண்ணுவது என்றுதான் பார்க்க வேண்டும்’ என்று எழுதினார் . இப்போது அவர் மோடியின் ஆலோசகர்களில் ஒருவர். இந்த தங்கம் சேமிப்பு திட்டம் கண்டிப்பாக அவர் ஐடியாவாகத்தான் இருக்கும். அது கொஞ்சம் அப்படி இப்படி மாறுதல் கண்டு விரைவில் நல்ல பலன் அளிக்கும் என்பது என் நம்பிக்கை.

மோடியின் ஆட்சியிலேயே மிக அதிகமாக கிண்டல் அடிக்கப் பட்டது அவரின் வெளிநாட்டு பயணங்கள் தான். ஆனால் அதனை அவரின் கடும் முயற்சியாகத்தான் நான் பார்க்கிறேன். இப்படி வித்யாசமான timezone களில் தொடர்ந்து பயணித்து பெரிய அளவில் ஒய்வு இல்லாமல் தொடர்ந்து காமிரா கண்காணிப்பிலேயே இருப்பது எவ்வளவு கடினமான செயல் என்று ஒரே ஒரு முறை வெளிநாடு சென்று வந்தவர்களுக்கு தெரியும். அப்படி மோடி பயணம் செய்ததில் இந்தியாவின் மதிப்பு உலக அரங்கில் பெருமளவு உயர்ந்திருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன். .(Time பத்திரிகையில் மோடியின் அட்டைப் படக் கட்டுரை இதற்கு ஆதாரம். இதே பத்திரிகையில் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மன்மோஹன் சிங்-கின் படம் போட்டு அவரை செயல்படாத பிரதமர் என்று விமர்சித்து வந்த கட்டுரையையும் நினைவில் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.)

கூடவே பெரும் அளவிலான முதலீடுகளுக்கான ஒப்பந்தங்கள் எட்டப் பட்டிருக்கின்றன. இவை எல்லாம் இன்னும் இந்தியாவுக்கு முழுமையாக வரவில்லை. அதில் சொன்ன முழுமையும் வராதுதான். ஆனால் பெருமளவு வரும். அதற்கு இந்த அரசின் தொடர்ந்த செயல்பாடுகளும் காரணங்களாக இருக்கும்

சீனாவுடனான நட்புறவை மேம்படுத்த பெரும் முயற்சிகளை மோடி எடுத்து வருகிறார் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. நிறைய முதலீடுகள் நிறைய வணிக ஒப்பந்தங்கள் எட்டப்பட்டுள்ளன. ஆனால் ஆயிரம் இருந்தாலும் அவர்களுடன் இருக்கும் எல்லைப் பிரச்சனையை நிரந்தரமாக தீர்க்காமல் எந்த உறவும் நிலைத்து நிற்காது. அதற்கான முயற்சிகளில் அவர் ஈடுபட அவர் சார்ந்திருக்கும் ஆர்எஸ்எஸ் அவரை அனுமதிக்குமா என்று தெரியவில்லை.

அடுத்து தூய்மை இந்தியா என்கிற திட்டம். அதனை அவர் துவங்கிய விதம் அதற்கு செய்த பிரச்சாரங்கள், ஒதுக்கிய நிதி ஆதாரங்கள் எல்லாமே மோடி இந்த விஷயத்தில் ஆர்வமாக இருக்கிறார் என்பதை பறை சாற்றியது. இதனை ஒரு அரசு திட்டமாக மட்டும் எடுத்துச் செல்லாமல் ஒரு மக்கள் இயக்கமாக மாற்ற அவர் முனைவது தெரிகிறது. அதில் அவர் பெரும் வெற்றி உண்மையில் மக்களாகிய நம்மிடம்தான் இருக்கிறது என்றாலும் அரசு அளவில் தொலை நோக்கு கொள்கை வடிவங்கள் வைப்பது தேவை. அவற்றுக்கான முயற்சிகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்று நம்புகிறேன்.

இதில் ஒரு ஆச்சரியமான விஷயம் தன் திட்டங்களுக்கு மாநிலங்களை சேர்த்து செயல்படும் ஆர்வம்தான். Fedaralism என்கிற வார்த்தையை மோடி பல முறை பயன்படுத்தி விட்டார். கூடவே மாநில முதல்வர்களையும் தன் பயணங்களில் சேர்த்து அழைத்து செல்கிறார். முந்தைய மத்திய அரசு ஜெயலலிதா ஆட்சியிடம் மாற்றாந்தாய் மனப்பான்மையுடன் நடந்து கொண்டது நமக்கெல்லாம் தெரியும். அந்த மாதிரி விரோத குணமெல்லாம் வளர்க்காமல் அரசியல் ரீதியாக எந்த அளவுக்கு இணைந்து செல்ல முடியுமோ அந்த அளவுக்கு செல்ல நினைப்பது சந்தோசமான விஷயம்.

குறிப்பாக மோடி ஆட்சியிலேயே எனக்குப் பிடித்தது ஆதார் எண்ணுக்கு அவர்கள் கொடுக்கும் முக்கியத்துவம்தான். எதிர்க் கட்சியாக இருந்த போது அரசியல் காரணங்களுக்காக எதிர்த்தாலும், ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு அதே முறைப்பில் இல்லாமல் ஆதார் எண்ணை எங்கெல்லாம் பயன்படுத்த முடியும் என்று யோசித்து செயல்படுத்த நினைப்பதை மனமாரப் பாராட்டுகிறேன். இந்தியாவின் எதிர்காலம் ஆதார் என்பதையும் அது முழுமையாக வந்து விட்டால் மற்ற அரசாங்க அட்டை எல்லாம் தேவைப்படாமல் ஆகி விடும் என்பதையும் உறுதியாக நம்புகிறேன். அதற்கு பாதை போட முயலும் மோடி அரசுக்கு என் பாராட்டுகள்.

இவையெல்லாம் மோடியின் ஆட்சியில் நல்ல விஷயங்கள் என்று நான் நம்புபவை. இனி பிரச்சனை விஷயங்களுக்கு வருவோம்.

பிஜேபி ஆட்சிக்கு வந்ததும் ஹிந்துத்வா-வை கையில் எடுப்பார்கள் என்பது நாம் எல்லாரும் எதிர் பார்த்ததுதான். ஆனால் இந்த ஒரு வருடத்திலேயே இப்படி ஆட்டம் போடுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. பிஜேபி எம்பிக்களே நிறைய மோசமாக பேசி அவற்றில் பட்டும் படாமல் கொஞ்சம் எதிர்த்தும் கொஞ்சம் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்து மத்திய அரசு செய்வது அவர்களுக்கே வினையாக முடியும் என்று நினைக்கிறேன். இதை நாங்கள் செய்யவில்லை. அந்தக் குழுவுக்கும் எங்களுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்றெல்லாம் பிஜேபி சொல்வது அரதப் பழைய சால்ஜாப்புகள். சென்ற ஆட்சியில் இந்தக் குழுக்கள் இப்படி எல்லாம் ‘இல்லம் திரும்புதல்’, ‘கோட்சேக்கு சிலை’ என்று எல்லாம் ஏன் முயற்சி செய்யவில்லை? ஏன் சர்ச்-கள் உடைக்கப் படவில்லை என்பதற்கு இவர்களிடம் பதில் இருக்காது. ‘எனக்கு பதினைந்து வருடங்கள் கொடுங்கள். இந்தியாவை மாற்றிக் காட்டுகிறேன்.’’ என்று மோடி மக்களிடம் கேட்டார். அதனை உண்மையில் அவர் தன் ஹிந்துத்வா அடிபொடிகளிடம் தான் கேட்க வேண்டும்.

அடுத்தது பாடத் திட்டங்கள். இவையும் ஹிந்துத்வாவில்தான் சேரும் என்றாலும், நாளைய இளைஞர்களையும் ஹிந்து வெறியர்களாக ஆக்கும் முயற்சி இன்றே துவக்குவது ஆபத்தானது என்று நினைக்கிறேன். இன்றைக்கு பாகிஸ்தானில் மத வெறிக் குழுக்கள் தலை வெறித்தாடுவதற்கு அவர்கள் பாடத் திட்டங்கள்தான் காரணம் என்று நிபுணர்கள் கருதுகிறார்கள். அந்தப் பாடத் திட்டங்கள் 70களில் ஜியா உல்-ஹக்-கால் ஆரம்பிக்கப் பட்டன. அவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சமூகத்தில் ஊறி இன்றுதான் ‘பலன்’ தரத் துவங்கி உள்ளன. அதே மாதிரி இந்தப் பாடத் திட்டங்கள் நம் சமூகத்தில் ஊறி இன்னும் 15-20 ஆண்டுகளில் இந்தியா ஒரு ‘ஹிந்து பாகிஸ்தான்’ஆக மாறும் ஆபத்து இருக்கிறது. (ஆனால் இந்தத் திட்டம் முழுமையாக வேலை செய்யாமல் நம் செக்யூலர் சக்திகள் தடுத்து விடும் என்று இப்போதும் நம்புகிறேன்.)

அடுத்தது மத்திய அரசு என்றால் மோடி மட்டுமே காட்சி தருவது. ஒரு சாமானிய மனிதனுக்கு மோடியைத் தவிர்த்து அருண் ஜெட்லி மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரிவார். அந்த அளவுக்கு தன் சுயம் மட்டுமே முக்கியம் என்று செயல்படுவது கொஞ்சம் ஆயாசத்தைக் கொடுக்கிறது. சுஷ்மா ஸ்வராஜ் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் என்று பெயருக்கு மட்டும்தான் இருக்கிறார். மோடியின் எந்த வெளிநாட்டுப் பயணத்திலும் அவர் பங்கெடுக்கவில்லை. வெளிநாடுகளில் மாட்டிக் கொண்ட இந்தியர்களை மீட்கும் 108 ஆம்புலன்ஸ் சர்வீஸ் நடத்திக் கொண்டு இருக்கிறார். ரவி ஷங்கர் பிரசாத் மாதிரி திறமையாளர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்றே தெரியாமல் ஒரு அரசு ஓடிக் கொண்டிருப்பது நீண்ட கால பலனைத் தராது.

சென்ற ஆட்சியில் நிறைய குறைகள் இருந்தாலும் பல்வேறு விதமான சமூக நலத் திட்டங்கள் கொண்டு வரப் பட்டன. ஊரக வேலை வாய்ப்புத் திட்டம், தகவல் அறியும் உரிமை, கல்வி பெரும் உரிமை போன்றவை மிகப் பிரமாதமான திட்டங்கள். நிறைய பலனும் தந்தவை வேறு. அவற்றை எல்லாம் பலவீனப் படுத்தும் முயற்சியில் இந்த அரசு இறங்கி இருக்கிறது. ஊரக வேலை வாய்ப்புத் திட்டம் ஏற்கெனெவே முக்கால்வாசி கை விடப் பட்டு விட்டது. அதன் மூலம் கிராமங்களில் பசி, பட்டினி போன்றவை பெருமளவு குறைந்து வாழ்க்கைத் தரம் உயர்ந்திருக்கிறது என்று ழான் த்ரே என்கிற பிரெஞ்சு பொருளாதார நிபுணர் ஆதார பூர்வமாக ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார். அதனை நாசம் பண்ணியது ரொம்பவே வருத்தம் தரும் விஷயம்தான்.

கடைசியாக நிலக் கையகப்படுத்தும் திட்டம். இந்தத் திட்டத்தால் பலன் நிறைய கிடைக்கும் என்று அரசு கூறினாலும், இதனை உண்மையில் ‘நில அபகரிப்பு சட்டம்’ என்றுதான் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கையகப் படுத்தப் பட்ட நிலங்கள் இருந்த ஊர்களில் மறு குடியேற்றம், தகுந்த compensation போன்றவை தருவதில் நம் முந்தைய அரசுகளின் ரெகார்ட் படு மோசம். இந்த ரெகார்ட் தொடராது என்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் இதுவரை இந்த புதிய அரசில் இருந்து வரவில்லை. முதலீடுகள் வருவதற்கு இந்த சட்டம் நிறைவேறுவது முக்கியம்தான், என்றாலும் ஒரு 10,000 பேரின் வாழ்வாதாரத்தை நாசம் செய்து அதில் வரும் தொழிற் சாலையில் 1,000 பேருக்கு வேலை வாய்ப்பு தரும் திட்டமாகவே இதனை நான் பார்க்கிறேன். இந்த சட்டம் நிறைவேற்றுவதில் நிறைய சிக்கல்கள் இந்த அரசுக்கு வந்திருக்கின்றன என்பது கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருக்கிறது.

அறுபதுகளில் ஜானி வாக்கர் என்று ஒரு நகைச்சுவை நடிகர் ஹிந்தி-யில் இருந்தார். ஒரு படத்தில் அவர் எந்தக் கேள்வி கேட்டாலும் ‘பாஸ், பிஃப்டி பிஃப்டி’ என்பார் (50/50). இன்று மழை வருமா என்றால் ‘பாஸ், பிஃப்டி பிஃப்டி’ என்பார். அந்தப் பெண் என்னைக் காதலிப்பாளா என்றால் ‘பாஸ், பிஃப்டி பிஃப்டி’தான். அது போல மோடியின் ஓராண்டு ஆட்சி எப்படி என்றால், ‘பாஸ், பிஃப்டி பிஃப்டி’.

மலட்டு மொழிகள்

கவி இளவல் தமிழ் எழுதிய ‘யாதுமாகி நின்றேன்’ கவிதைத் தொகுப்பு  வெளியீட்டு நிகழ்வில் கலந்து கொண்டேன். அதில் நன்றியுரையில் பேசிய கவிஞர் ‘ஆங்கிலம், மலையாளம் இவை எல்லாம் மலட்டு மொழிகள். தமிழ் உயிர்ப்பான மொழி.’ என்றார். அதற்கு ஆதாரமாக அவர் கூறுகையில் ‘கம்ப்யூட்டருக்கு தமிழில் கணினி என்று ஒரு வார்த்தையை நாம் உருவாக்கி பயன்படுத்த முடிகிறது. காருக்கு மகிழுந்து என்று பெயர் வைக்க முடிகிறது. அந்த மாதிரி புதிய வார்த்தைகளை தமிழில் உருவாக்க முடிகிற அளவுக்கு ஆங்கிலத்திலோ மலையாளத்திலோ உருவாக்க முடியாது,’ என்றார்.

இந்த வாதத்தில் மொழியியல் ரீதியாகவும் சமூகவியல் ரீதியாகவும் பிரச்சனைகள் இருப்பதால் கொஞ்சம் இதனை விளக்கலாம் என்று தோன்றியது. முக்கியமாக எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஆங்கில மொழியை சாடும் வகையில் இது இருப்பதால் சற்றே மன வருத்தமும் சேர்ந்து கொண்டு விட்டது.

(நிற்க: எனக்கு மலையாளம் தெரியாது, எனவே அது பற்றி பேசப் போவதில்லை. அது மலட்டு மொழியா இல்லையா என்பதற்கான பதிலை லாலேட்டனோ மம்மூக்காவோ தரட்டும்.)

முதலில், மொழியியல் ரீதியாக இதில் இருக்கும் பிரச்சனை என்னவென்றால் இது கம்பேர் பண்ணுவதே இரண்டு வேறுபட்ட மொழிகளை. பொதுவாக மொழிக் குடும்பங்களை இரண்டு விதமாக பிரிப்பார்கள்: proto language  மற்றும் derivative language. ப்ரோடோ என்பது மிக மிக ஆரம்ப காலத்தில்  எந்த மொழி இருந்ததோ அதனைக் குறிக்கும். அதாவது Sino-Tibetan, Latin, Indo-European , Dravidian என்று போகும். Indo-European க்கு மிக அருகாமையில் இருக்கும் மொழி சமஸ்க்ரிதம்.  Dravidian க்கு மிக அருகில் இருக்கும் மொழி தமிழ். இவை மிகவும் பழைய மொழிகள். அதாவது கிமு 5000 ல் கோதாவரி நதிக் கரையில் பெயரில்லாத ஒரு திராவிட மொழி பேசிக் கொண்டிருந்த ஒரு குழுவினரில் கொஞ்சம் பேர் கிமு 3000ல் தமிழில் பேச ஆரம்பித்தார்கள். மீதிப் பேர் பேச ஆரம்பித்தது வேறு மாதிரி இருந்தது; அது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கன்னடம் என்றானது. அதே மாதிரி கிமு 2500ல் ஆரிய மொழி பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள் இந்தியா வந்து சேர்ந்ததும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறி புதிய மொழியை, சமஸ்க்ரிதம், பேசத் துவங்கினார்கள்.

அதனால்தான் இவை கிளாசிகல் மொழிகள் என்று அழைக்கப் படுகின்றன.

இந்த மாதிரி மொழிக் குடும்பத்தில் இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கிளை மொழிகள் பரவத் துவங்கின. அப்படி Indo European ல் வந்ததுதான் ஜெர்மானிய மொழி. அப்படி வித்யாசமான இரண்டு ஜெர்மானிய மொழிகளை பேசிக் கொண்டிருந்த ஆங்கில்ஸ் மற்றும் சாக்ஸன்ஸ் என்னும் இரண்டு பூர்வ குடிகள் இங்கிலாந்துக்கு இடம் பெயர்ந்தவுடன் அங்கிருந்த கெல்ட் என்னும் இனத்துடன் சேர்ந்து அவர்கள் மொழி கொஞ்சம் மருவி மாறியது. ஆங்கில்ஸ் இடம் இருந்து வந்ததால் அதற்கு ஆங்கிலம் என்ற பெயர் வந்தது. (இங்கே ஒரு குறுந் தகவல்: நிறையப் பேர் ஆங்கிலத்தை இலத்தீனிய மொழி என்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். உண்மையில் அது ஒரு ஜெர்மானிய மொழி.)

பின்னர் நார்மன் என்கிற பிரெஞ்சு இனம் ஒன்று இங்கிலாந்தை ஆக்ரமிக்க, அடுத்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு பிரெஞ்சு வார்த்தைகள் ஆங்கிலத்துக்கு இடம் பெயர்ந்தன. பின்னர் ரோமானியர்கள் இங்கிலாந்துக்கு குடியேறிய வுடன் இலத்தீனிய மொழியும் சேர்ந்து கொண்டது.

எனவே ஆங்கிலம் என்று நாம் இன்று அழைப்பது ஜெர்மானிய வடிவம் உள்ள, இலத்தீனிய இலக்கணம் கொண்ட, பிரெஞ்சு வார்த்தைகள் முக்கால்வாசி சேர்ந்த ஒரு கலவைதான். நாம் ஆங்கிலம் என்று பயன்படுத்தும் நிறைய வார்த்தைகள் உண்மையில் பிரெஞ்சுதான். கம்ப்யூட்டர், சிக்கன், மட்டன் இவை எல்லாம் பிரெஞ்சு வார்த்தைகள்தான்.

ஆங்கிலம் ஒரு derivative language . அதாவது ஒரு கிளை மொழி, பற்பல நூற்றாண்டுகள் மாற்றம் கண்டு பலப்பல உருவெடுத்ததில் வந்த ஒரு உருவம்தான் ஆங்கிலம். தமிழ் வேருக்கு மிக அருகில் உள்ள மொழி.

நான் சொல்ல வந்த பாய்ண்ட் இதுதான்: ஒரு கிளாசிகல் மொழியையும் இன்னொரு கிளாசிகல் மொழியையும் ஒப்பிட்டு ஆராய முடியும். ஒரு derivative மொழியையும் இன்னொரு derivative மொழியையும் ஒப்பிட்டு ஆராய முடியும். ஆங்கிலத்தையும் ஹிந்தி அல்லது ஸ்பானிஷ் மொழிகளோடு ஒப்பிடலாம். தமிழை சமஸ்க்ரிதம், கிரேக்கம் அல்லது இலத்தீனிய மொழிகளோடு ஒப்பிடலாம்.

அடுத்த விஷயம், ஒப்பிடும் வார்த்தைகள் பற்றியது. மகிழுந்து என்கிற வார்த்தையையும் Car என்கிற வார்த்தையையும் ஒப்பிடுவது எப்படி சரி என்று எனக்கு தெரியவில்லை. இன்றைக்கு எத்தனை பேர் நம் பேச்சு வழக்கில் ‘நான் ஒரு புது மகிழுந்து வாங்கப் போறேன்,’ என்று சொல்கிறார்கள்? அல்லது ‘வாடகை மகிழுந்துக்கு போன் பண்ணியிருக்கேன். இப்போ அவங்க வர்ற நேரமாச்சி,’ என்று சொல்கிறார்கள்? பேச்சில் விடுங்கள், எழுத்தில் கூட கடந்த இரண்டு வருட ஆனந்த விகடனோ, குமுதமோ தினமலரோ எடுத்துப் பார்த்தால் மகிழுந்து என்கிற பிரயோகம் எங்காவது பிரயோகப் படுத்தப் பட்டிருப்பதை காட்ட முடியுமா? (ஆனால் கணிப்பொறி, இணையம் என்பவை வேறு; அவற்றை நாம் இப்போது ஏற்றுக் கொண்டு விட்டோம்.)

எனவே சொந்த மொழியிலேயே பயன்பாட்டில் இல்லாத, வலுக்கட்டாயமாக திணிக்கப் பட்ட ஒரு வார்த்தையை ஆங்கிலம் மற்றும் ஆங்கிலமல்லாத எல்லா தேசத்திலும் பயன்பாட்டில் இருக்கும் ஒரு வார்த்தையோடு ஒப்பிடுவது எப்படி சரியாகும்?

அடுத்தது, புது வார்த்தைகள் ஆங்கிலத்தில் வர முடியாது என்கிற basic premise லேயே எனக்கு பிரச்சனை இருக்கிறது. ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் இணைய தளத்தில் அவர்களே குறிப்பிட்டிருப்பது இதுதான்: ஆண்டுக்கு சராசரியாக 1000 புதிய வார்த்தைகள் ஆங்கில அகராதியில் சேர்க்கப் படுகின்றன. இங்கே ஒன்றை கவனிக்க வேண்டும். இந்த புதிய வார்த்தைகள் மகிழுந்து, குளம்பி மாதிரி, யாரோ யோசித்து உருவாக்கிய, பயன்பாட்டில் இல்லாத வார்த்தைகள் அல்ல. எந்தப் புதிய வார்த்தை பொதுவாக மக்களால் பயன்படுத்தப் படுகிறது என்பதை ஒரு கமிட்டி கண்காணித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. எந்த வார்த்தை இப்போது எல்லா மக்களாலும் ஏற்கப் பட்டு விட்டது என்று அவர்கள் கருதுவதற்கு தெளிவாக வரையரைக்கப் பட்ட விதிமுறைகள் இருக்கின்றன. அதில் வெற்றி பெற்று விட்டால் அந்த வார்த்தை அகராதியில் சேர்ந்து விடுகிறது. ஒரு முக்கிய உதாரணம் ஸெல்ஃபி (Selfie).     

இந்தப் பின் வரும் பாரா-வைப் பாருங்கள்:

Picture this. You’ve just uploaded a selfie to your favourite social media website using your phablet when your FIL (that’s your father-in-law) shares a supercut of a srslymortifying twerking session. You immediately unlike his page because there isn’t an emoji capable of expressing your desire to vom: apols, but it’s time for a digital detox.

இங்கே தடித்த எழுத்துக்களில் உள்ள யாவுமே இந்தக் காலத்தில் பரவலாக உபயோகப் படுத்தப்படும் வார்த்தைகள்தாம்.

ஆனால் ஒன்று, இதில் சேரும் நிறைய வார்த்தைகள் ஆங்கிலத்தில் ஒரிஜினலாக உருவாகியவை அல்ல. கம்ப்யூட்டர் என்கிற பதமே பிரெஞ்சு மொழியின் காம்-புதேர் (சேர்த்து கணக்கிடுதல்) என்கிற பதத்தில் இருந்து வந்ததுதான். இரண்டு வருடம் முன்பு சமோசா என்கிற வார்த்தையை ஆங்கில அகராதியில் சேர்த்திருக்கிறார்கள். சிக்கன் டிக்கா-வில் உள்ள டிக்கா இப்போது ஆங்கில வார்த்தை. இந்த மாதிரிதான் உண்மையில் ஆங்கிலம் வளர்ந்தது. Catamaran கட்டுமரம் என்பதில் இருந்து வந்தது.  Sugar இன் மூலம் சக்கரை. பெருச்சாளியை குறிக்கும்  Bandicoot க்கு மூலம் தெலுங்கு பண்டிகூடம். அவ்வளவு ஏன் Father , Mother க்கு மூலமே சமஸ்க்ரித பிதரஹ, மாதரஹ-தான்.

அந்த மாதிரி கொண்டு வரப்படும் வார்த்தைகள் பெரும்பாலும் நிலைக்கின்றன. இன்று நாம் யாரும் தலைகீழாக நின்றாலும் தமிழ்ச் சமுதாயத்தை மகிழுந்து என்கிற வார்த்தையை பொது வெளியில் பயன்படுத்த வைக்க முடியாது. டீக்கடையில் போய் ‘ரெண்டு கப் குளம்பி குடுப்பா?’ என்று கேட்க வைக்க முடியாது. (காபி என்கிற வார்த்தை கூட அரபி மொழியில் இருந்து வந்ததுதான்.)

இதில் என்ன விஷயம் என்றால் நாம் தமிழ் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் நிறைய வார்த்தைகளின் மூலம் வேறு மொழி. கஞ்சி-க்கு மூலம் ஜப்பானிய மொழி. Robotக்கு ஷங்கர் உருவாக்கிய தமிழ்ப் பதம் எந்திரன் உண்மையில் சமஸ்க்ரிதன்தான். (யந்த்ர என்பதே எந்திரன் ஆனது. இன்னொன்று, Robot என்கிற பதத்தின் மூலம் செக்கொஸ்லோவிய மொழி.) அவ்வளவு ஏன் தமிழ் உணர்வாளர்கள் பெரும்பாலும் பிரயோகப் படுத்தும் ‘திராவிடம்’ என்பதே சமஸ்க்ரித வார்த்தைதான். பல்லவ காலம் முதல் தமிழில் சேர்ந்து கொண்டு வந்திருக்கும் ‘ஆரிய’ வார்த்தைகளை நீக்க ஆரம்பித்தால் நாம் பாதிப் பேர் தமிழே பேச முடியாது.

அடுத்தது நிறைய ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு இணையான ஒரு வார்த்தை தமிழில் கிடையாது. Condescending, Irredentism, Fissiparous,, Cantenkerous

போன்ற வார்த்தைகளுக்கு பொருத்தமான தமிழ்ப் பதம் யாராவது சுட்ட முடிந்தால் பிரயோஜமாக இருக்கும். (இதற்கு ஒரு விதி: நீங்கள் இதற்கு ஏற்கனவே பயன்பாட்டில் உள்ள வார்த்தைகளைத்தான் சொல்ல வேண்டும். புதிதாக ஒன்றை உருவாக்க முயலக் கூடாது.)

வார்த்தைகளை விட்டு விடுங்கள். நாம் இப்போது பரவலாக பயன்படுத்தும் கமா, நிறுத்தக் குறி, ஆச்சரியக் குறி, கேள்விக் குறி போன்றவை கூட நம்முடைய ஒரிஜினல் அல்ல. ஆனால் அவற்றுக்கு மாற்றாக தூய தமிழில் யாரும் கமாவோ, கேள்விக் குறியோ கொண்டு வர இன்னமும் முயற்சிக்கவில்லை.

மொழி என்பது ஒரு organic entity . யாரும் ஓரிரண்டு பேர் உட்கார்ந்து உருவாக்குவது அல்ல. தானாக சமூகத்தால் உருவாவது. ‘மொக்கை’ என்பதையோ, ‘தெறி’ என்பதையோ ‘கலாய்த்தல்’ என்பதையோ யாரும் மொழியியல் நிபுணர்கள் உருவாக்கவில்லை. சனங்களின் மத்தியில் தானாகவே உருவானவைதான் இவை. இலக்கணம் மட்டும்தான் நிபுணர்கள் வரையறுத்து உருவாக்குகிறார்கள். அப்படித்தான் உலகில் எல்லா மொழிகளும் உருவாகியிருக்கின்றன. இலக்கணம் கூட மாறுதல்களுக்கு உட்பட்டது. மக்களுக்கு பிடிக்கவில்லை அல்லது ஒத்து வரவில்லை என்றால் அவர்களே தங்களுக்கு ஏற்ற மாதிரி மாற்றி விடுவார்கள்.

அடுத்து சமூக ரீதியான பிரச்சனை என்ன வென்றால் இந்த மாதிரி ‘தூய’ வார்த்தைகள் உருவாக்குவதுதான். அதனை எனக்குத் தெரிந்து உலகில் எந்த மொழிக் குழுவும் செய்வதில்லை. ஜப்பானில் கார் என்றால் கார் தான். ஸ்பானிஷில் கம்ப்யூட்டர் என்றால் கம்ப்யூட்டர் தான். ரஷ்யாவில் சிபியு, பிராசசர் எல்லாம் அதேதான். அதற்காக யாரும் 'மெல்ல ரஷ்ய மொழி இனிச் சாகும்' என்று அங்கலாய்ப்பதில்லை. இதை மாற்ற முயலும் ஒரே இனம் பிரெஞ்சு மக்கள்தான். அவர்கள்தான் ஒரு கமிட்டி வைத்து ஒவ்வொரு புதிய ஆங்கில டெக்னிகல் வார்த்தைகளுக்கும் சமமான வார்த்தைகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்குக் காரணம் பிரெஞ்சு ஆங்கில இனங்களிடையே இருந்த ஆயிரம் ஆண்டு கால போட்டி மற்றும் பகைமை. கலாசார ரீதியாக ஆங்கிலேயரை விட தாங்கள் உயர்ந்தவர்கள், தங்கள் மொழி உயர்வானது என்று காட்டிக் கொள்ள நினைக்கும் பிரெஞ்சு சமூகத்தின் ஒரு முயற்சி. ஆனால் அப்படி அந்த கமிட்டி செய்தாலும் அவர்களின் புதிய வார்த்தைகள் நிறைய  மக்களிடையே நிலைப்பதில்லை.

குறைந்த பட்சம் பிரெஞ்சு மக்கள் அப்படி செய்வதற்கான வரலாற்று காரணம் புரிந்து கொள்ளத் தக்கதாக இருக்கிறது. தமிழர்கள் அப்படி செய்வதன் காரணம்தான் புரியவில்லை. நாம் ஏன் மகிழுந்து, குளம்பி என்றெல்லாம் குழம்பிக் கொண்டு இருக்க வேண்டும்; தமிழுக்கும் ஆங்கிலத்துக்கும் அப்படி என்ன பகை? அந்த அளவுக்கு insecure ஆக தமிழ் இருக்க வேண்டுமா? என்கிற என் கேள்விக்கு விடை கிடைக்கவில்லை.

கடைசியாக, இந்த மாதிரி எல்லாம் ஒப்பீடு செய்துதான் தமிழின் உயர்வை நிரூபிக்க வேண்டும் என்கிற அவசியம் நல்ல வேளையாக தமிழுக்கு இல்லை. ஒரு மாபெரும் இலக்கியக் களஞ்சியத்தை கொண்ட மொழி. பெரும் சமூக, தத்துவ, ஆன்மீக, கலாசார சிந்தனைகளை முன் வைத்த அற்புதமான மொழி இது. அதனை அப்போது போற்றி வளர்த்த வள்ளுவர், ஆழ்வார்கள், சங்கப் புலவர்கள் முதல் இன்று அதனை செறிவூட்டிய சுஜாதா, சுந்தர ராமசாமி, வைரமுத்து, மனுஷ்ய புத்திரன் வரை மாபெரும் இலக்கியவாதிகள் அதில் பணி புரிந்திருக்கிறார்கள் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. அப்படிப்பட்ட மொழியை போற்றி, பாடி பணிவது ரொம்ப முக்கியம். ஆனால் அடுத்த மொழியை சுடும் சொற்களால் வசை பாடித்தான் என் மொழியின் பெருமையை நான் பேச வேண்டும் என்பது அந்த சமூகத்துக்கு அழகல்ல. மேலும் ஒரு மொழிக்கு பெருமை சேருவது அந்த மொழியின் இலக்கியங்கள், இலக்கணங்களை விட அது கொடுக்கும் சிந்தனைகள்தான். திருக்குறளின் பெருமை அது பயன்படுத்திய வார்த்தைகளின் வீச்சத்தில் அல்ல, அது சொன்ன அற்புதமான சிந்தனைகளால்தான். அதே போல ஒரு மொழிக் குழு உயர்வது அந்த மொழி பேசுவோரின் வாழ்க்கை முறை, அவர்கள் கண்ட சமூக பொருளாதார சாதனைகளால்தான். ஆங்கிலத்தை விட எத்தனையோ விதத்தில் உயர்வாக இருந்தாலும் பிரெஞ்சு மொழி இன்று உலக அளவில் பயன்பாட்டில் இல்லை. ஆங்கிலத்துக்கு இருக்கும் மதிப்பு உண்மையில் ஆங்கிலேயருக்கும் அவர்கள் சாதனைக்கும் இருக்கும் மதிப்புதான். தமிழின் பெருமையை உயர்த்த வேண்டும் என்றால் நாம் ஒவ்வொரு தமிழனும் மரியாதைக்கு உரிய அளவில் நடந்து கொள்ளவும், சமூகத்தில் நேர்மை, உழைப்பு, திறமை வளரவும், நாம் சார்ந்திருக்கும் துறைகளில் முடிந்த அளவு சாதனைகள் புரியவும் முனைவோம். தமிழ் தானாகவே வளர்ந்து விடும்.