புத்தகங்களின் அழிவு

புத்தங்கள் படிப்பது அழிந்து வருவது குறித்து மிகவும் வருத்தப்பட்டு சோகரசம் சொட்டும் நீள் பதிவு ஒன்றை ஒருவர் எழுத, அதில் Amudhan Shanthi என்னை டேக் செய்திருந்தார். அந்தப் பதிவர் என் நட்பு வட்டத்தில் இல்லாததால் அங்கே பின்னூட்டம் இட இயலவில்லை. எனவே இங்கே பதில் சொல்கிறேன்.

புத்தகம் எனும் வடிவம் கூடிய விரைவில் அழிந்துதான் போகப் போகிறது. அதில் எனக்கு சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் அது குறித்து பெரிதும் அலட்டிக் கொள்ளத் தேவையில்லை என்பது என் நிலைப்பாடு. புத்தகம் என்பது ஒரு கருவிதான். அறிவைக் கடத்துவதற்கு, நிகழ்வுகளை பதிவிடுவதற்கு, தகவல் தொடர்புக்கு, மனமகிழ்விற்கு (entertainment), புரட்சியை துவக்குவதற்கு என்று நிறைய வேலைகள் செய்வதற்கு நாம் உருவாக்கிய கருவி, அவ்வளவே. இவை எல்லாவற்றுக்கும் புத்தகத்தை விட பன்மடங்கு வீரியம் மிகுந்த வேறு கருவிகளை மானுடகுலம் உருவாக்கிக் கொண்டு வருகிறது. அவை நிலை கொண்டதும் புத்தகம் முழுவதுமாக நமக்கு தேவைப்படாமல் போய் விடும்.

புத்தகங்களும் ஒன்றும் பத்தாயிரம் வருடமாக நம்மிடையே இல்லை. அவை சுமார் 500 ஆண்டுகளாகத்தான் உலவுகின்றன. அதற்கு முன்பு ஓலைச்சுவடி, ஸ்க்ரோல், கல்வெட்டுகள் என்று பல்வேறு கருவிகளை பயன்படுத்தி வந்தோம். அதற்கும் முன்பு வாய்வழி கடத்தல் எனும் (Oral Tradition) மரபை பின்பற்றி வந்தோம். என்ன, அவை அனைத்தையும் விட புத்தகம் மாபெரும் சக்தி வாய்ந்த கருவி. குறைந்த முயற்சியில் ஆயிரக்கணக்கான பிரதிகள் எடுக்க முடிந்தது என்பதுதான் அதன் தாக்கம். தோற்றுவித்து பத்திருபது ஆண்டுகளிலேயே மனித வாழ்வில் முழுவதும் புத்தகம் ஊடுருவ அதுதான் காரணம்.

இப்போது அதை விட அதிக சக்தி மற்றும் வீரியம் கொண்ட கருவிகள் நம் பயன்பாட்டுக்கு வந்து இருக்கின்றன. அமேசானின் கிண்டில் படிப்பான் (Kindle Reader) கருவியில் 1000க்கும் அதிகமான புத்தகங்களை நாம் சேமித்து வைத்துக் கொள்ள முடியும். யோசித்துப் பாருங்கள். ஒரு சிறிய லைப்ரரியையே நம் பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டு ஊர் சுற்ற முடியும். (நான் கிண்டில் வாங்கிய புதிதில் அதில் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டு இருந்தேன். அதில் வேறு புத்தகம் ஒன்று பற்றிய குறிப்புகள் வரவே ஆர்வ மிகுதியில் அப்போதே கிண்டில் ஸ்டோர் போய் தேடினேன். அந்தப் புத்தகம் கிடைத்தது. உடனே ‘வாங்கு’ எனும் பட்டனில் சுட்ட, புத்தகம் டவுன்லோடு ஆகி இரண்டே நிமிடங்களில் அந்த அடுத்தப் புத்தகமும் என் கையில். அப்போது நினைவுகள் பின்னோக்கி ஓடின. எண்பதுகளில் சில புத்தகங்களின் பெயர் மட்டுமே கேள்விப்பட்டு வாரக்கணக்கில் தெருத்தெருவாக தேடி அலைந்த நாட்கள் நினைவுக்கு வரவே கண்ணீர் மிகுந்தேன்.)

அதே போல பொழுதுபோக்கிலும் மனமகிழ்விலும் புத்தகம் பெரும் பங்கு வகித்திருந்தது. துப்பறியும் நாவல்கள், காதல் கதைகள், அரச/கடவுள் கதைகள், சரோஜாதேவி வரை நமக்கு கொண்டு வந்தது. இப்போது எல்லாமே வேறு வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன. வீடியோ கேம்கள், யூ டியூப், நெட்ஃபிலிக்ஸ், ஃபேஸ்புக், இன்ஸ்டகிராம் என்று கணக்கே இல்லை. சரோஜாதேவிக்கும் மாற்றாக தெள்ளத் தெளிவான, பன்மடங்கு சுவாரஸ்யமான போர்னோகிராஃபி பரவி விரவிக் கிடக்கிறது.

கல்விக்கும் இப்போது ஆயிரம் செயலிகள் இருக்கின்றன. யூ டியூபில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. எட்எக்ஸ், கோர்ஸெரா, கான் அகாதெமி போன்ற இணைய தளங்கள் கல்வியில் புரட்சி செய்து வருகின்றன. கல்வியை எப்படி உள்வாங்குகிறோம் என்கிற அடிப்படை சித்தாந்தமே ஆட்டம் கண்டு கொண்டு வருகிறது. முன்னர் குருகுலம் என்று பாடசாலையில் பல ஆண்டுகள் தங்கிப் படித்த நிலை மாறி மான்டிசோரி என்று வகுப்புகள், முறையான பாடத்திட்டங்கள் என்று ஒரு புதிய முறைமை வந்து கல்விப் புரட்சி செய்தது. அந்த மாதிரி ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பாடத்திட்டங்கள், ஒன்றாம், இரண்டாம் வகுப்பு முறைகள் எனும் பழைய கல்வி முறை இனி மாறி கணினி மற்றும் செயலிகள் மூலம் நாளைய தலைமுறை கல்வி கற்கும் நிலை வரும். மற்றுமொரு கல்விப் புரட்சி சத்தமில்லாமல் இப்போது நடந்து வருகிறது.

எனவே புதிய தலைமுறை புத்தகம் படிப்பதே இல்லை என்றெல்லாம் அங்கலாய்ப்புகள் தேவையில்லை என்று நம்புகிறேன். அவர்கள் புத்தகம் பெரிதும் படிப்பதில்லை என்பது உண்மைதான் எனினும் அவர்கள் அறிவை வேறு தளங்களில் தேடிப் பெற்றுக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். ‘அந்தக் காலம்’ என்று பொதுவாக சொல்லப்படும் எண்பதுகளிலேயே கூட எல்லாரும் நல் இலக்கியங்களை படித்துக் கொண்டு இருக்கவில்லை. ராஜேஷ் குமார், பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர்தான் படித்துக் கொண்டு இருந்தோம். நிறைய பேர் புஷ்பா தங்கதுரை, இன்னும் நிறைய பேர் சரோஜாதேவி. அப்போதே ‘ஜேஜே சில குறிப்புகள்’ படித்த ஆசாமிகளை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். அப்போதே அறிவுத்தேடலில் ஈடுபடும் இளைஞர்கள்/இளைஞிகள் குறைந்த அளவிலும் பொழுதுபோக்கை நாடுவோர் அதிக அளவிலும்தான் இருந்திருக்கிறார்கள். சொல்லப்போனால் தகவல் தொடர்பு புரட்சியால் அறிவுத்தேடல் என்பது இப்போது வசீகரமான விஷயமாக (a cool thing) மாறி அந்த விகிதாச்சாரம் அதிகரித்து இருக்கிறது என்று கூட சொல்லலாம். தவிர தொழில் நுட்பம் விளிம்பு நிலை மக்களுக்கும் கல்வியை கொண்டு சேர்க்கும் பணியை செய்து வருகிறது.

அதன் ரிசல்ட் தெரிகிறது. அன்றைய காலத்தை விட இன்று அதிக அளவில் பத்தாவது, பனிரெண்டாவது தேர்ச்சி அடைகிறார்கள். மொத்த பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து இருக்கிறது. முதுகலை பட்டதாரிகள் எண்ணிக்கையில் உலகிலேயே முதல் தேசமாக இந்தியா மாறுவதற்கு சில காலங்களே பாக்கி இருக்கிறது. கல்வி சாதனைகளில் பெண்கள் ஆண்களை போட்டுத் தாக்கி வருகிறார்கள்.

போலவே ஆய்வு பல்கலைக் கழகங்கள் அதிகரித்து வருகின்றன. கூகுள் முதல் பிலிப்ஸ் வரை இந்தியாவில் ஆய்வு நிலையங்கள் கட்டமைத்து வருகிறார்கள். இவை யாவும் நம் புதிய தலைமுறை இளைஞர்களை நம்பியே நடக்கிறது. ஆரம்பக் கல்வி விகிதமும் அதிகரித்து வருகிறது. கற்றல் பற்றி முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவு விழிப்புணர்ச்சி மற்றும் சக அழுத்தம் பரவி வருகிறது.

அது ஒரு புறம் இருக்க, ஞாபக சக்திதான் அறிவு என்று ஒரு நிலை இருந்தது. ‘எல்லாத் திருக்குறளையும் ஒப்பிப்பான்’, ‘எல்லா முகலாய மன்னர் பெயரையும் சொல்வாள்!’ என்பதெல்லாம் அறிவாளிக்கு அடையாளம் என்ற காலம் ஒன்று இருந்தது. கூகுள், இணையம் போன்றவை வந்து ஞாபக சக்திக்கு பெரிய தேவை இல்லாமல் செய்து விட்டது. நம் ஃபோனை கேட்டால் எல்லா முகலாய மன்னர்கள் பெயரையும் நொடியில் லிஸ்ட் போட்டு கொடுத்து விடுகிறது. எனவே நம் மூளை அதைவிட முக்கியமான விஷயங்களான Logic, Analytical thinking, Synthesis, Emotional Intelligence போன்ற திறன்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டி வந்து விட்டது. அதாவது மனிதர்களுக்கான அறிவின் சவால்களும் அதிகரித்து விட்டன.

அந்த சவால்களை புதிய தலைமுறை பாராட்டத் தக்க வகையிலேயே எதிர்கொண்டு வருகிறது. எனவே அந்தத் தலைமுறைக்கு வாழ்த்துகளை மட்டும் தெரிவித்துக் கொண்டு நம்பிக்கையுடன் நம் நாளையை எதிர்கொள்வோம்.

ரஹ்மான் ரோபோ

ஐடி துறைகளில் வேலைகள் காலியாக்கப் படுவதைப் பற்றியும் Automation எனப்படும் தானியங்கி மென்பொருட்கள் எப்படி மனித உழைப்பை தேவையில்லாமல் ஆக்குகின்றன என்றும் Shan Karuppusamy ஒரு பதிவு எழுதி இருந்தார். அது உடனே சர்ச்சைகளை எழுப்பி விவாதம் (வழக்கம் போல) கம்யூனிசம் வரை போய் விட்டது.

நானே கூட சில வாரங்களுக்கு முன்பு தானியங்கி செயலிகள் எப்படி மனிதர்களுக்கு வருங்காலங்களில் வேலைகளே இல்லாமல் செய்யப் போகிறது என்ற தலைப்பில் துறை நிபுணர் ஒருவரின் கட்டுரை ஒன்றைப் பகிர்ந்திருந்தேன். அது ஆங்கிலத்தில் இருந்ததால் பெரிதும் கவனிக்கப் படாமல் போய் விட்டது.

தானியங்கி என்பதை நாம் நிறுத்த முடியுமா என்கிற கேள்வி எழுகிறது. மனிதகுலத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியின் வரலாறே தானியங்கிதான் என்று சொல்லி விடலாம். காலால் நடப்பதற்கு பதிலாக குதிரையை அல்லது கழுதையை பழக்கியதே கூட ஆட்டோமேஷன்தான். விவசாயம் என்கிற கண்டுபிடிப்பு அடுத்த ஆட்டோமேஷன். தினமும் தேடித்தேடி காட்டு தானியங்களை உண்பதற்கு பதில் தானே ஒரு இடத்தை தேர்ந்தெடுத்து பயிரிட்டு அவற்றை சேகரித்து அப்புறம் கொஞ்ச காலம் உட்கார்ந்து உண்பது. வாழ்நாள் வரை ஆங்காங்கே திரிந்து கொண்டிருந்த நாடோடி கும்பல்கள் ஒரே இடத்தில் டேரா போட்டு வாழத் துவங்கியது இதற்கு அப்புறம்தான். இல்லையேல் என் தேசம், என் தமிழ்த் திரு நாடு, என் சொந்த ஊர் போன்ற பிரச்னை எல்லாம் வந்திருக்கவே வந்திருக்காது. அதே போல கையால் மாவு அரைப்பது, உரலில் நெல்லை இடிப்பது, அடுப்பை ஊதி ஊதி பத்த வைப்பது இதை எல்லாம் நிறுத்தி விட்டது ஆட்டோமேஷனின் அடுத்த கட்டம். சுமார் எண்பது ஆண்டுகள் முன்பு என்.எஸ். கிருஷ்ணன் பாடல் ஒன்றில் ‘பட்டனை தட்டி விட்டா ரெண்டு தட்டுல இட்டிலியும் கூட காபியும் வந்திடனும்,’ என்று கிண்டலாக வரிகள் வரும். இப்போது மொபைலில் ஸோமாடோ செயலியை தட்டினால் வெங்காய பக்கோடா வீட்டுக்கே வருகிறது (தில்லியில் கூட).

அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் இரண்டாயிரம் ஏக்கர் நிலங்களை நான்கு ஐந்து பேர் மட்டும் பராமரித்து விவசாயம் பண்ணி விடுகிறார்கள். மற்ற எல்லா வேலைகளையும் இயந்திரங்கள் கவனித்துக் கொண்டு விடுகின்றன.

போரில் 'வீல், வீல்' என்று கத்தி வாள் வீசி சண்டை போடுவதற்கு பதில் உட்கார்ந்த இடத்தில் ஒரே ஒரு பட்டனை அமுக்கினால் ஆயிரம் கிலோமீட்டர் தூரத்தில் குண்டு வெடிக்கிறது. இருந்த இடத்தில இருந்தே மானிட்டர் மூலம் பார்த்து எதிரி இருக்கும் இடத்தை சரியாக கண்டு கொண்டு ஒரு பட்டன் அமுக்கினால் ட்ரொன் எனப்படும் சாட்டிலைட் ஏவுகணை குறிப்பிட்ட ஜிபிஎஸ் லொகேஷனை வெடித்துத் தகர்க்கிறது. கத்தி கூச்சல் போட வேண்டிய அவசியமே இல்லை. நிதானமாக பியர் குடித்துக் கொண்டே போர் புரியலாம்.

பொழுதுபோக்கில் மனிதர்கள் தினம் தினம் மேடையில் நடிப்பது நின்று போய் ஒரு முறை நடித்து பின்னர் திரும்ப திரும்ப திரையில் போட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்றாகி விட்டது. அதுவும் பிலிம் ரோல் வைத்து கழற்றி கழற்றி மாற்றி போட்டுக் கொண்டு இருந்தார்கள். அது மாறி ஒரு ஹார்ட் டிஸ்கை சொருகினால் படம் தானாக ஓட ஆரம்பித்தது. இப்போது அதுவும் போய் க்யூப் ப்ரொஜெக்ஷன் என்று இணையம் மூலம் சர்வரை தொடர்பு கொண்டு படத்தை தானாக லோட் பண்ணி படம் ஒடத் துவங்குகிறது. தினமும் மேடையில் இசைக் கலைஞர்கள் வாசித்தது நின்று போய் எம்பி3-யில் சும்மா டவுன்லோட் பண்ணி பீத்தோவனா, இளையராஜாவா, மைக்கேல் ஜாக்ஸனா நாமே கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

மனித பரிணாம வளர்ச்சியின் பயணத்தை கவனித்தால் ஆதியில் இருந்து இன்று வரை ஆட்டோமேஷனை நோக்கி மட்டுமே போய்க் கொண்டு இருக்கிறோம். ‘எவ்வளவு குறைவாக வேலை செய்ய முடியும்?’ என்பதை கண்டுபிடித்து செயல்படுத்துவதில் மட்டுமே நம் பூராக் கவனமும் இருந்து வந்திருக்கிறது.

இது தவறில்லையா, இதனால் வேலைகள் பறிபோகாதா என்று கேட்டால் ஆமாம், வேலைகள் போகும். ஆனால் புது வேலைகள் உருவாகும். நீங்கள் கவனித்தால் தெரியும். ஐநூறு வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த வேலைகளைப் பற்றி படித்துப் பாருங்கள். அவற்றில் முக்கால்வாசி இன்று தேவைப்படாத வேலையாக இருக்கும். 1900ன் ஆரம்பத்தில் இருந்த வேலைகள் கூட முக்கால்வாசி இன்று இல்லை. அதே போல இன்று இருக்கும் சாஃப்ட்வெர், டிவி சானல், வீடியோ கிராஃபிக்ஸ், டிஜே, ஆர்ஜே, பிக் பாஸ்கெட் டெலிவரி, கூரியர், இன்பவுண்ட் மார்க்கெட்டிங் போன்ற வேலைகள் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததில்லை. நீங்கள் யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்; இன்று நீங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வேலை அல்லது தொழில் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்திருக்காது என்று பெருமளவு உறுதியாக சொல்லி விட முடியும்.

ஆட்டோமேஷன் பாரம்பரிய வேலைகளை ஒழிக்கிறது. கடினமான வேலைகளை மனிதன் செய்ய வேண்டி இல்லாமல் ஆக்குகிறது. என்ன, அதன் பரிமாண வளர்ச்சி இப்போது கொஞ்சம் வேகமாகவே பயணிக்கிறது. இதை செய்ய வேண்டாம், அதை செய்ய வேண்டாம் என்பது தாண்டி, இன்னமும் 100 ஆண்டுகளில் எந்த வேலையையும் நாம் செய்ய வேண்டி இருக்காது. கவிதை-நாவல் எழுதுவது, ஓவியங்கள் வரைவது, இசை அமைப்பது இந்த மாதிரி கிரியேட்டிவ் வேலைகள் மட்டும்தான் மனிதன் செய்ய வேண்டி இருக்கும் என்று கொஞ்ச நாள் வரை நம்பிக் கொண்டு இருந்தோம். அதெல்லாம் மட்டும் எதற்கு என்று இப்போதே செயலிகள் வந்து விட்டன. இப்போதைக்கு சொதப்பலாக முகநூலில் காதல் கவிதை எழுதுபவர்கள் மாதிரி ரோபோ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் 50 ஆண்டுகளில் ஓரளவு பாரதி ரேஞ்சை தொட்டு விடக் கூடும். இப்போதைக்கு சந்திரபோஸ் மாதிரி இசை வடிவமைத்தது போய் நூறு ஆண்டுகளில் ரஹ்மான் ரோபோ வந்து விடும்.

மனிதன்? மனிதர்கள் வேலையே செய்ய வேண்டி இல்லாமல் அரசாங்கமே வீடு, உணவு எல்லாம் கொடுத்து எல்லாவற்றுக்கும் மிஷின் வைத்து நடக்கக் கூட தேவை இல்லாமல் ஒரு ஸ்கேட்டிங் மிஷினை உடலில் இணைத்து வைத்துக் கொண்டு தின்றுத் தின்று பெருத்துப் போய் ஜாலியாக இருப்பான். கொஞ்ச நாள் முன்பு பிக்ஸார் தயாரிப்பில் வந்த வால்-ஈ (Wall-E) எனும் அற்புதமான படத்தை தேடிப் பாருங்கள். மனித குலத்தின் வருங்காலம் அந்தப் படத்தில் இருக்கிறது.

சிறுமி நிர்பயாவும் நாமும்

.

கத்துவா சிறுமியின் வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களுக்காக பாஜகவைச் சேர்ந்த இரண்டு  காஷ்மீர் மாநில அமைச்சர்கள் பரிந்து பேசி இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்களைக் காக்க வேண்டி ஹிந்து மதத்தின் பெயரில் நடந்த ஊர்வலத்தில் இருவரும் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் இப்போது ராஜினாமா செய்திருக்கிறார்கள். 'குற்றவாளிகள் தப்ப விட மாட்டேன்,' என்று பிரதமர் உறுதி அளித்திருக்கிறார்.

இவை இரண்டும் ஆறுதல் அளிக்கும் செய்திகள்.

இந்த சம்பவம் இந்துத்துவத்தின் கோர முகமாக சித்தரிக்கப் படுகிறது. அதில் ஓரளவு நியாயம் இருக்கிறது என்றாலும் எனக்கு அதில் முழு உடன்பாடு இல்லை. பாஜக விமர்சகர்களுக்கு அது வசதியாகப் போய் விட்டது என்பதுதான் பிரச்னை.

மாறாக, வல்லுறவு என்பது ஆண்களின் கோரமுகம் பற்றிய விஷயம். ஆண்களின் ஆணாதிக்கவாதம் பற்றியது. இந்த சம்பவத்தின் விளைவாக ஆண்களாகிய நாம் ஏன் தொடர்ந்து பெண்களை இப்படி நடத்தி வருகிறோம், என்ற கேள்வியை எழுப்ப வேண்டும். பெண்களின் மீதான வன்முறையை எல்லா விதங்களிலும், எல்லா இடங்களிலும் கட்டவிழ்த்து விடுகிறோம். லட்சுமி குறும்படத்தில் இரண்டு பேரும் வேலைக்குப் போகும் வீட்டில் மனைவி மட்டும் காலையில் எழுந்து சமைக்கும், வீட்டு வேலைகள் செய்யும்  நிலைமை நிலவுகிறது. இந்தியாவில் கணவன் மனைவி வேலை செய்யும் முக்கால்வாசி வீடுகளில் இதுதான் நிலைமை. அப்புறம் வசவு வார்த்தைகள் எல்லாமே பெண்களைச் சுற்றியே, அவர்கள் பாலியல் உறுப்புகளை வைத்தே அமைக்கப் பட்டிருக்கின்றன. இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

இப்படி சிறு குறு வன்முறைகளின் உச்ச கட்டம்தான் கத்துவா சம்பவம். அந்நியன் படத்தில் ‘அஞ்சு பைசா ஏமாத்தினா பரவாயில்லையா?’ என்று கேட்டு பின்னர் அதனை ஏற்றிக் கொண்டே ‘அஞ்சு கோடி ஏமாத்தினா பரவாயில்லையா?’ என்று முடியும் வசனம் ஒன்று வரும். அதே மாதிரி பெண்கள் மேல் நாம் தினம் தினம் ஏவும் ‘அஞ்சு பைசா’, ‘ஐம்பது பைசா’ வன்முறைகள் கடைசியில் ‘அஞ்சு கோடி’ வன்முறையாக கத்துவாவில், உன்னாவில் வெடிக்கிறது.

இந்த நிலை மாற பெண்கள் மீதான அடக்குமுறைகள் பற்றிய விவாதம் தொடர வேண்டும். ஆண்களாகிய நாம் தினம் வாழும் அவல வாழ்வு பற்றிய உரையாடல்கள் அதிகரிக்க வேண்டும்.

மாறாக, இதனை ஹிந்துத்துவா பற்றிய விவாதமாக மாற்றினால் அதனால் அரசியல் லாபம் வேண்டுமானால் கிடைக்கலாம். ஆனால் சிறுமி நிர்பயாக்கள் உருவாவது தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.

.

.

#கத்துவா, #உன்னாவ், #சிறுமிநிர்பயா, #Kathua, #Unaao, #YoungNirbhaya

தொண்ணூற்றி ஐந்து வயது வாலிபன்

அவரைப் போல வாழ்வின் சூறாவளிகளை சந்தித்திருக்கும் மனிதர்கள் கொஞ்சமேதான் இருப்பார்கள். ஆனாலும் அதெல்லாம் யாருக்கோ நடந்தது போல, இன்னமும் 1969ல் முதல் பதவி ஏற்ற இளைஞன் போலவே, வலம் வந்து கொண்டு இருப்பது அதிசயம்தான். அவரின் சிந்தனைக்கு வயதே ஆகாத மாதிரிதான் தெரிகிறது.

சமீப காலம் வரை உடலுக்கும் கூட வயதாகாமல்தான் இருந்திருக்கிறது. சென்னை வெள்ளத்தின் போது, அப்போதைய முதல்வர் எங்கிருக்கிறார் என்றே தெரியாத நேரத்தில், அறிக்கை மேல் அறிக்கை விட்டுக்கொண்டு இருந்தவர் கலைஞர். அது போதாதென்று வெள்ளம் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கும் போய் பார்த்து, நிவாரணங்களை வழங்கித் திரும்பினார். அப்போது அவருக்கு 93 வயது என்பதும் சக்கர நாற்காலியில் கட்டுண்டிருந்தார் என்பதும் முக்கியமான விஷயம். (அந்த வீடியோவை அடிக்கடி போட்டுக் காட்டி நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த என் 83 வயது அம்மாவை நான் ஊக்குவித்துக் கொண்டு இருந்தேன்.)

ஹிந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்புப் போராட்டம் முதல் எமெர்ஜென்சி முதல் பொருளாதார தாராளமயம் வரை எல்லா சரித்திர நிகழ்வுகளுக்கும் கலைஞர் உடனிருந்து இருக்கிறார். தமிழ் நாட்டில் ஒரு நிகழ்வு கூட அவர் கவனத்தை விட்டுப் போனதில்லை. ஒரு சமகால வரலாற்று குறிப்பாளராகவே இருந்தார். அவருக்குப் பாதகமான விஷயங்களில் கூட கருத்து சொல்லி மாட்டிக் கொண்டும் இருக்கிறார். அப்போது அவர் அறிக்கைகளை எல்லாம் கிண்டல் அடித்தாலும் இன்றைக்கு எங்கே இருக்கிறார் என்று கூட தெரியாத முதல்வர்களைப் பார்த்த பின்புதான் அவரின் அருமை புரிகிறது. நிருபர்களிடம் அவர் சண்டை போட்டு திட்டினாலும் கூட ஊடகங்களிடம் பேசவே செய்தார். இன்று போல ஒரு நிருபர் கூட்டம் கூட வைக்காமல் ஆட்சியையே முடித்து விட்ட அரசியல் தலைவர்களைப் பார்க்கும் போதுதான் அது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்று புரிகிறது.

எனக்குத் தெரிந்து நேருவுக்குப் பின் மத வாதம், சமூக நீதி, பெண்ணுரிமை, ஊடக சுதந்திரம், பகுத்தறிவு இவை எல்லாவற்றையும் பற்றி பேசி, கவலைப்பட்ட ஒரே இந்தியத் தலைவர் இவர்தான்.

நேருவுக்குப் பின் இந்த அளவுக்கு எழுதிக் கொண்டே இருந்த இந்தியத் தலைவரும் இவர் மட்டுமே. சமீப காலம் வரை கூட தொலைக்காட்சித் தொடர்களுக்கு திரைக்கதை வசனம் எழுதிக் கொண்டு இருந்தவர். (ஒரே ஒரு புத்தகத் தொகுப்பை முடிப்பதற்குள் என் தாவு தீர்ந்து போய் விட்டது.)

ஆனாலும் கலைஞர் என்ற பதம் பெரும் தீரமான உணர்வுகளை மக்களிடையே இன்று வரை கூட எழுப்புகிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. அவர் ஆதரவாளர்கள் அவரை ஏறக்குறைய வணங்குகிறார்கள். ஆனால் அவர் எதிர்ப்பாளர்கள் மோசமான வசவுகளால் அர்ச்சிக்கிறார்கள். சும்மா மிதமான எந்த கருத்தியலையும் அவர் உருவாக்குவதில்லை என்பதே கூட அவர் அரசியல் பயணத்தின் தீவிரத்தை மற்றும் அது ஏற்படுத்தி இருக்கும் பாதிப்புகளைத்தான் காட்டுகிறது.

சொல்லப்போனால், தமிழகத்தின் மற்ற தலைவர்களை வைத்து அவரை எடை போடுவதே அவருக்கு செய்யும் அநீதிதான். ஜெயலலிதாவை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; ரகசியமான வாழ்வு, ரகசியமான சாவு, சர்வாதிகார ஆட்சி, கடும் ஊழல்கள் என்று மட்டுமே சொல்ல முடிகிறது. விஜயகாந்த், ஒரு வாக்கியம் கூட கோர்வையாக பேசத் தெரியாத மனிதர். ஓபிஎஸ், சமீப காலம் வரை அடிமை வாழ்வு வாழ்ந்து விட்டு இப்போதுதான் அந்த சங்கிலியை கழற்றி விட்டு வந்திருப்பவர். எடப்பாடி பழனிச்சாமி, அவரின் சங்கிலியை இன்னமும் கழற்றாமல் பூட்டின் சாவியை இன்னொரு எஜமானனிடம் கொடுத்து விட்டு அமர்ந்திருப்பவர். ராமதாஸ் சாதியவாதத்தை, சாதிய வன்முறைகளை அடிக்கல்லாக வைத்து தன் அரசியலை கட்டமைத்து இருப்பவர், சீமான், இனவாதம், சாதியவாதம் மற்றும் பிற்போக்குக் கொள்கைகளின் ஒட்டு மொத்த குத்தகைதாரர். சுற்றி இவர்களைப் பார்க்கும் போதுதான் கலைஞரின் அருமை தெரிய வருகிறது. தொண்ணூறுகள் தாண்டியும் தொடர்ந்து பொது வாழ்வில் பங்கெடுத்துக் கொண்டு தொடர்ந்து கொடுத்து வரும் அவரின் கடும் உழைப்பையும் வியக்க வைக்கிறது.

பிரச்சனைகளும் இல்லாமலில்லைதான். சர்ச்சைகள், ஊழல் புகார்கள், அதிகார துஷ்பிரயோகங்கள் என்றெல்லாம் அவர் வாழ்வு தோறும் வந்து கொண்டுதான் இருந்தன. ஆனால் என்ன? இத்தனை நீண்டதொரு வாழ்வில், நீண்ட அரசியல் பங்கெடுப்பில், அதுவும் இந்தியாவில், இந்த மாதிரி சர்ச்சைகள் இல்லாமல் யாராலும் இருந்திருக்கவே முடியாது என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

அவரை நீங்கள் விரும்புகிறீர்களோ வெறுக்கிறீர்களோ, ஆனால் இந்த மனிதர் தமிழை விரும்புகிறார், இலக்கியத்தை ரசிக்கிறார், ஜனநாயகத்தை, சமூக நீதியை, பெண்ணியத்தை, ஊடக சுதந்திரத்தை, கூட்டாட்சி தத்துவத்தை, பகுத்தறிவை இவற்றை எல்லாம் மதிக்கிறார். ரசிக்கிறார்.

எல்லாவற்றை விட வாழ்வை ரசிக்கிறார்; அனுபவிக்கிறார்; வாழ்கிறார்.

அந்த ரசிகனுக்கு, இந்தியாவின் இளம் அரசியல் தலைவருக்கு இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்.

ஃபிரெஞ்சு தேர்தல்

ஃபிரெஞ்சு ஜனாதிபதி தேர்தலின் முக்கிய கட்டம் இன்று நடைபெற இருக்கிறது. களத்தில் நிறைய பேர் இருந்தாலும் வழக்கம் போல கவனம் இரண்டு பேரிடம் மட்டும்தான் இருக்கிறது. தேசிய முன்னணியைச் சேர்ந்த மரின் லபென் மற்றும் முன்னேற்றக் கட்சியை சேர்ந்த இம்மானுவேல் மக்ரோன்.

இதில் மக்ரோன் நடுவு சார் கொள்கைகளை நம்புபவர். இனச் சிறுபான்மையினர், அகதிகள் குடியேற்றம், இஸ்லாமியர்கள் போன்ற விஷயங்களில் மென்மையான போக்கை கடைப்பிடிக்க வற்புறுத்துபவர். ஃபிரான்ஸ் தேசம் ஐரோப்பிய யூனியனுக்கு உள்ளேயே இருந்து தன் பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு காண வேண்டும் என்று வலியுறுத்துபவர். சோஷலிஸக் கொள்கைகளில் நம்பிக்கை உள்ளவர்.

லபென் பற்றி பேசுவதற்கு முன் அவர் தந்தை பற்றி: இவரின் தந்தை ழான்-மரி லபென்தான் தேசிய முன்னணிக் கட்சியை நிறுவியவர். அதீத வலது சாரி சிந்தனையாளர். பெரும் சர்ச்சைக்குரிய அரசியல்வாதியாக திகழ்ந்தவர். யூதர்களை, முஸ்லிம்களை வெளிப்படையாகவே விமர்சித்தவர். யூதர்களை கொத்துக் கொத்தாக எரித்த ஹிட்லரின் நெருப்பு மனைகளை திரும்பக் கொண்டு வர வேண்டும் என்கிற அர்த்தத்தில் இவர் பேசிய ஒரு பேச்சு பெரும் அலைகளைக் கிளப்பியது. ஃபிரெஞ்சு கால்பந்து டீமில் வெள்ளையர்கள் கம்மியாக இருப்பதால் அது ஃபிரெஞ்சு டீமே அல்ல என்று பேசியவர். இவரை விட இவர் மகள் கொஞ்சம்  ‘மென்மையான’ வலது சாரி என்று நம்புகிறார்கள். அது ஓரளவு உண்மைதான். அந்த ஹிட்லர் பேச்சுக்காக தன் தந்தையையே கட்சியை விட்டு நீக்கினார் லபென். ஆனால் தந்தை மாதிரியே லபென்னும்  ஐரோப்பிய யூனியனை விட்டு ஃபிரான்ஸ் விலக வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். பிரிட்டன் பிரெக்சிட் (Brexit = British Exit) கொண்டு வந்த மாதிரி ஃபிரெக்சிட் (Frexit = French Exit) கொண்டு வரவேண்டும் என்று பிரச்சாரம் செயகிறார். அகதிகளை வெளியேற்ற விரும்புபவர். பிரெஞ்சுக் கலாச்சாரத்தை காப்பாற்ற ‘வந்தேறிகள்’ திருப்பி அனுப்பப் படவேண்டும் என பேசுகிறார். எல்லா தீவிர வலதுசாரிகள் போலவே இஸ்லாமிய வெறுப்பு, சொந்த தேச கலாச்சார மகிமை, வெளிநாட்டவருக்கு விசா கெடுபிடிகள், என்றெல்லாம் டெம்பிளேட் வைத்துக் கொண்டு பிரச்சாரம் செய்து கொண்டு வருகிறார்.

வழக்கம் போல இந்த எளிமையான, உணர்வு பூர்வமான வலதுசாரி தத்துவங்கள் மக்களிடையே எடுபட வாய்ப்புகள் உள்ளன. குறிப்பாக ஃபிரெஞ்சு மக்கள் கலாச்சாரப்பெருமை கொண்டவர்கள். ஐரோப்பாவிலேயே உயர்ந்த கலாச்சாரம் தங்களுடையதுதான் என்று தீவிரமாக நம்புபவர்கள். அதற்கு முஸ்லிம்களாலும், குடியேறிகளாலும் பங்கம் வந்து கொண்டு இருக்கிறது என்று லபென் செய்யும் பிரச்சாரம் கவர்ச்சிகரமாக இருக்கிறது.

ஆனால் இப்போதைக்கு லபென் கொஞ்சம் பின்னணியில் இருக்கிறார். முதல் காரணம் அவர் தந்தைக்கு இருந்த ஹிட்லர் இமேஜ். இரண்டாவது காரணம், முக்கியமாக, ஃபிரான்ஸ் தேசத்தின் பொதுவான மென்மையான அணுகுமுறைதான். செக்யூலரிஸம், சமத்துவம், சமூக நீதி போன்ற விஷயங்களை வெகு காலத்துக்கு முன்பே கொண்டு வந்த சமூகம் ஃபிரெஞ்சு சமூகம். தேசத்தில் கிட்டத்தட்ட பாதி பேர் மத நம்பிக்கை அல்லாதவர்கள். மொத்த தேசத்தில் 12 சதவிகிதம்தான் தொடர்ந்து சர்ச்சுக்கே போய்க் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட தேசம் அவ்வளவு எளிதில் இந்த விஷயங்களை விட்டுக் கொடுத்து மதவாதம் மற்றும் இனவாதங்கள் மேல் விழ மாட்டார்கள்…

என்று நம்புகிறேன். ஆனால் பயமாக இருக்கிறது. உலகெங்கும் தீவிர வலதுசாரி சிந்தனைகள் கொடியேற்றிக் கொண்டு வருகின்றன. இந்தியா, ஃபிலிப்பைன்ஸ், அமெரிக்கா, பிரிட்டன் (பிரெக்சிட்) என்று இவை பெறுகிற வெற்றிகள் ஃபிரான்ஸையும் பாதிக்குமா என்பதுதான் இன்றைய தேர்தல் முன் இருக்கும் கேள்வி. செக்யூலரிஸம், சமத்துவம் போன்ற விஷயங்களை உலகுக்கே போதித்த ஒரு தேசம் அவற்றை விடுத்து உணர்ச்சி வசப்பட்டு லபென் பின்னால் போகுமா? அப்படிப் போனால் அதன் விளைவுகள் எப்படி இருக்கும்? ஃபிரான்ஸ்தான் ஐரோப்பிய யூனியனின் அச்சாணி என்று சொல்வார்கள். அந்த அச்சாணி கழண்டால் ஐரோப்பிய யூனியன் துண்டு துண்டாக உடைந்து போகும். உலகப் பொருளாதாரத்தில் அதன் விளைவு எப்படி இருக்கும்? கிட்டத்தட்ட 12 சதம் முஸ்லிம்கள் வாழும் தேசத்தில் முஸ்லீம் வெறுப்பு ஜனாதிபதி ஒருவர் வந்தால் என்ன விளைவுகள் உருவாகும்? தொடர்ந்து வெற்றி பெற்று கொண்டிருக்கும் தீவிர வலதுசாரி சிந்தனைகளுக்கு லபென்-னின் வெற்றி எந்த மாதிரியான ஊக்கம் கொடுக்கும்?

அதை எல்லாம் விட முக்கியமாக மற்ற தேசங்கள் போல ஃபிரான்ஸும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு விடுமா, அல்லது தங்கள் ஆதார சிந்தனைகளின் பின் அணிவகுக்குமா?

விடை நாளை தெரிந்து விடும்.

நிர்பயா எனும் சின்னம்

‘நிர்பயா வழக்குதான் பெரிய வழக்கா? பில்கிஸ் பானோ வழக்கு பெரிய வழக்கு இல்லையா? அதைப் பற்றி ஏன் யாரும் பேச மாட்டேன் என்கிறார்கள்?’

என்று பதிவுகள் பார்க்கிறேன்.

பில்கிஸ் பானோ யார் என்று கேட்பவர்களுக்கு ஒரு சிறிய பின்குறிப்பு: குஜராத் கலவர நேரத்தில் தன் குடும்பத்துடன் பில்கிஸ் பானோ தப்பித்துப் போக முயன்ற போது ஒரு கும்பல் அவர்களை தடுத்து பானோவை கொடும் வல்லுறவு செய்து, கூடவே அவர் மகள், தாய் என்று எல்லாரையும் கொன்று போட்டனர். அவர் அப்போது ஐந்து மாத கர்ப்பிணி என்பதும் முக்கியமான விஷயம். அந்த வழக்கில் 11 பேருக்கு மும்பை ஹைகோர்ட் ஆயுள் தண்டனை கொடுத்தது. ஆனால் அவர்களுக்கு தூக்கு தண்டனை வழங்க வேண்டி பானோ இன்னமும் போராடிக் கொண்டு இருக்கிறார்.

நிற்க. இங்கே பிரச்னை அவர்களுக்கு தூக்கு கொடுக்க வேண்டுமா இல்லையா என்பதல்ல (என்று நம்புகிறேன்). நிர்பயா அளவுக்கு அந்த வழக்கு முக்கியத்துவம் பெறவில்லையே என்பதுதான்.

அவர் முஸ்லீம் என்பதால் அது முக்கியத்துவம் பெறவில்லை என்று நான் நம்பவில்லை. இந்தியாவில் கடந்த 16 ஆண்டுகளில் நிர்பயா அல்லது பானோ என்று இரண்டே இரண்டு வல்லுறவு சம்பவங்கள் நடந்திருந்தால் நாம் அப்படி நினைக்கலாம். ஆனால் ஆண்டுக்காண்டு ஆயிரக்கணக்கில் வல்லுறவு வழக்குகள் பதிவாகிக் கொண்டு இருக்கின்றன.

தேசிய குற்றவியல் ஆவணக் கழக அறிக்கையின் படி வல்லுறவுக் குற்றங்கள் எண்ணிக்கை:

• 2012 - 24,923
• 2013 - 33,707
• 2014 - 36,735
• 2015 - 34,651

அதாவது 2012ல் நிர்பயா சம்பவம் நடந்த அதே ஆண்டில் கிட்டத்தட்ட 25 ஆயிரம் வல்லுறவு வழக்குகள் பதிவாகி இருக்கின்றன. அப்படியானால் அந்த மற்ற வழக்குகள் ஏன் பெரிய கவனம் பெறவில்லை? அதற்கு அடுத்த வருடமே கூட சென்னையில் ஐடி கம்பெனியில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஒரு பெண் சிறுசேரியில் வல்லுறவுக்கு உள்ளாகி இறந்து போனாள். அதே வருடம் உத்திரப் பிரதேசத்தில் ஒரு கிராமத்தில் இரண்டு தலித் இளம்பெண்கள் சாதி இந்துக்களால் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு கொலையும் செய்யப்பட்டனர். அப்புறம் மற்ற தலித்துகளுக்கு சேதியாக அந்த சடலங்கள் ஊர்ப் பஞ்சாயத்து ஆலமரத்தில் தொங்க விடப்பட்டன. சென்னை சம்பவம் எந்தக் கம்பெனி, உபி சம்பவம் எந்த கிராமம் என்று கூகுள் செய்யாமல் உங்களில் எத்தனை பேரால் சொல்ல இயலும்?

விஷயம் இதுதான். நிறைய சம்பவங்கள், குற்றங்கள், நல்ல, கெட்ட விஷயங்கள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. சில விஷயங்கள் மட்டும் திடீரென்று நம் உணர்வைத் தூண்டி நம் கற்பனையை உசுப்பி விட்டு விடுகின்றன. ஆண்டாண்டு காலமாக கறுப்பின மக்கள் ஒடுக்கு முறைக்கு உள்ளாக்கப் பட்டுத்தான் வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அறுபதுகளில் ரோஸா பார்க்ஸ் எனும் பெண்ணுக்கு பஸ்ஸில் வெள்ளையர் சீட்டில் உட்கார இடம் கொடுக்கவில்லை என்றதும் அதை அவள் எதிர்த்தும் பெரும் பிரச்சனையாகி அமெரிக்கா எங்கும் போராட்டங்கள் வலுத்து உலக வரலாற்றையே மாற்றியது. இன்று கறுப்பின உரிமைப் போராட்டத்தின் சின்னமாகவே அந்தப் பெண்மணி மாறி விட்டார்.

அது என்ன பார்க்ஸ் பிரச்சனைதான் பெரிய பிரச்சனையா? வேறு கறுப்பர்கள் அதற்கு முன்பெல்லாம் அடக்குமுறைக்கு உள்ளாகவே இல்லையா என்றால் என்ன சொல்ல முடியும்? அடக்கி வைக்கப் பட்டிருந்த கோபங்களின் கதவை அந்த சம்பவம் திறந்து விட்டது. அவ்வளவுதான். அது இல்லையென்றால் வேறு ஏதாவது திறந்து விட்டிருக்கும்.

அதே போல உப்பு சத்தியாகிரகம் விடுதலைப் போராட்டத்தின் முக்கிய சம்பவமாக பார்க்கப் படுகிறது. ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தின் முதுகெலும்பை அசைத்த சம்பவம் அது. ஆனால் அதுதான் இருப்பதிலேயே பெரிய போராட்டமா என்றால் இல்லை. சாவு எண்ணிக்கையில், கைதான ஆட்களின் எண்ணிக்கையில் என்று எதில் யோசித்தாலும் உப்பு சத்தியாகிரகம் லிஸ்டில் கடைசியில்தான் இருக்கும். ஆனால் என்னவோ ஏதோ திடீரென்று பூரா இந்திய மக்களின் கற்பனையை அது தூண்டி வெள்ளையருக்கு எதிராக கிளர்ந்தெழச் செய்து விட்டது.

தமிழகத்தில் அமில வீச்சு என்றால் நமக்கு விநோதினிதான் நினைவுக்கு வருவார். ஆனால் அவருக்கு முன்பும் பின்பும் பல்வேறு பெண்கள் அமிலம் வீசப்பட்டு வாழ்வை இழந்துள்ளனர்.

கலவரம் என்றாலே நமக்கு குஜராத் கலவரம்தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால் சாவு எண்ணிக்கையில், மக்கள் இடம்பெயர்ந்த எண்ணிக்கையில் மற்றவற்றோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் குஜராத் கலவரம் லிஸ்டில் மூன்றாவதாகத்தான் வருகிறது. ஆனால் இன்று மதக்கலவரம் என்றாலே நம் எல்லாருக்கும் குஜராத்தான் நினைவுக்கு வரும்.

இதே போல சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

போலவே நிர்பயா சம்பவமும் திடீரென்று எல்லார் கற்பனையையும் தூண்டி வல்லுறவுகளுக்கு எதிரான கோபத்தை உண்டாக்கி விட்டிருக்கிறது. கறுப்பின உரிமைக்கு ஒரு ரோஸா பார்க்ஸ் மாதிரி இந்திய வல்லுறவுக் குற்றங்களுக்கு ஒரு நிர்பயா. ஒரு சின்னம். ஒரு கொடி. அவ்வளவுதான்.

இதில் வருத்தப்படுவதற்கு எதுவும் இல்லை என்பது என் நிலைப்பாடு. மாறாக நிர்பயா சின்னத்தை நாம் மென்மேலும் பரப்பி, விவாதித்து, அதன் வடு அழியாமல் பராமரிக்க வேண்டும். 25 ஆயிரம், 35 ஆயிரம் என்று தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கும் அவலமான ஒரு விஷயம் தேச அளவில் பத்துப் பதினைந்துக்கு கொண்டு வரப்பட வேண்டும். அது தூக்கு தண்டனைகளாலும், ஆயுள் தண்டனைகளாலும் நடக்காது. ஆண்களாகிய நாம் நம்மை, பெண்கள் பற்றிய நம் சிந்தனைகளை சுய பரிசோதனை செய்து கொள்ள வேண்டும். சும்மா பாரதி டி-ஷர்டை மட்டும் போட்டு வலம் வராமல் நிசமான பெண் விடுதலை பற்றிய விவாதங்களை தொடர்ந்து நடத்த வேண்டும். அது நிர்பயா என்கிற சின்னத்தின் கீழ் நடப்பதில் தவறேதும் இல்லை. தேவை சமூகத்தில் மாற்றம். சின்னத்தில் அல்ல.

கண்டுகொள்ளப்படாத குழந்தை உரிமைகள்

(இன்றைய  மத்திய அரசு ஏற்கெனவே இருந்து வந்த குழந்தைகள் மற்றும் மகப்பேறு நலத் திட்டங்களை கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதால் அவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குலைந்து வருகின்றன என்று ழான் த்ரே (Jean Drèze) ஹிண்டுவில் எழுதிய கட்டுரையை அவர் அனுமதியுடன் தமிழில் வழங்குகிறேன்.)

சத்துணவுத் திட்டத்தில் உணவு உட்கொள்ளும் சிறுவர்கள் ஆதார் எண்ணை கொடுக்க வேண்டும் என்று மனித வள மேம்பாட்டுத் துறை அனுப்பிய சமீபத்திய சுற்றறிக்கை விமர்சனத்துக்கு உள்ளானது நினைவிருக்கும். இதில் சோகம் என்னவென்றால், அந்த சுற்றறிக்கை வாபஸ் பெறப்பட்டு விட்டது என்கிற மாதிரி ஒரு பிம்பத்தை அரசுத் தரப்பில் உருவாக்கி விட்டார்கள். ஆனால் உண்மையில் அந்த மாதிரி எதுவும் நடக்கவில்லை.

சிறுவர்கள், குழந்தைகள் உரிமையின் மேல் இந்த அரசு தொடர்ந்து நடத்தி வரும் தாக்குதல்களின் ஒரு அத்தியாயம்தான் இது. மேலும் சில உதாரணங்களை இங்கே பகிர்கிறேன்

தேசிய உணவுப் பாதுகாப்பு சட்டம், 2013ன் கீழ் ஒவ்வொரு கர்ப்பிணிப் பெண்ணுக்கும் ரூபாய் 6,000 கர்ப்ப கால உதவித் தொகையாக வழங்க வேண்டும். இதனை  கடந்த மூன்று வருடங்களாக செயல்படுத்தாமல் வருகிறார்கள். 2015-16ல் வெளியிடப்பட்ட பொருளாதார ஆய்வு அறிக்கையில் ‘ தாயும் சேயும்’ என்கிற முக்கியமான அத்தியாயம் இருக்கிறது. அதில் மகப்பேறு மற்றும் கைக்குழந்தை சார்ந்த திட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி இருக்கிறார்கள். இந்தத் திட்டங்கள் ‘பெரும் பலனைக் கொடுக்கின்றன,’ என்றும் குறிப்பிட்டு இருக்கிறார்கள். முந்தைய அரசு ‘இந்திரா  காந்தி மகப்பேறு திட்டம்’ என்று கொண்டு வந்து 53 மாவட்டங்களுக்கு மாதிரி முயற்சியை மேற்கொண்டது. இந்தத் திட்டத்தை எல்லா மாவட்டங்களுக்கும் விரிவாக்குவதாக சுப்ரீம் கோர்ட்டுக்கு 2015 அக்டோபர் மாதம் இப்போதைய மத்திய அரசு எழுத்தில் உறுதிமொழி அளித்திருந்தது.

டிசம்பர் 31ம் தேதி உரையில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி தேசமெங்கும் கருவுற்ற பெண்களுக்கு ரூபாய் 6,000 வழங்கப்படும் என்று அறிவித்தார். இதை தனது அரசின் புதிய திட்டமாக பெருமை கொண்டார். விஷயம் என்னவென்றால் இது ஏற்கெனெவே உணவுப் பாதுகாப்பு திட்டத்தில் இருந்ததுதான். இது கூடப் பரவாயில்லை என்று விட்டு விடலாம். பண நீக்கத்தில் பாதிக்கப் பட்டிருந்த மக்களுக்கு ஆறுதலுக்காக அப்படி சொல்கிறார் போல; எப்படி இருந்தாலும் பிரதமரே மகப்பேறு திட்டங்களுக்கு ஆதரவு கொடுப்பதால் இதில் உள்ள தடைகள் நீங்கி முன்னேற்றம் வரும் என்று நினைத்தோம்.

ஆனால் பெரிய முன்னேற்றம் எதுவும் வரவில்லை. மத்திய பட்ஜெட்டில் இதற்கு ஒதுக்கியிருக்கும் நிதி 2,700 கோடி மட்டுமே. தேசத்தில் இருக்கும் மொத்த கர்ப்பிணிப் பெண்களில் நான்கில் ஒரு பங்குக்குக் கூடப் போதாது. இதிலும், இந்த நிதியில், 40 சதம் மாநிலங்களின் பட்ஜெட்டில் இருந்துதான் கொடுக்க வேண்டும். இந்தத் திட்டம் முதல் முறை கருவுற்ற பெண்களுக்கு மட்டுமே செல்லும் செல்லும் என்று வேறு ஒரு பேச்சு இருக்கிறது. இதுவும் சுப்ரீம் கோர்ட் உத்தரவுக்கு எதிரானது. அதெல்லாம் போக, இன்று வரை இந்தத் திட்டம் எங்கேயும் அமுல் படுத்தப்பட்டதாக தகவல் இல்லை. ஆற அமர திட்டத்தை ஆரம்பித்தால் ஒதுக்கப்பட்ட 2,700ஐ விடக் குறைவாக செலவழித்து விடலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள் போல. பொருளாதார ஆய்வறிக்கையில் ‘கர்ப்ப காலத்தில் சத்துணவுத் தேவையை பூர்த்தி செய்ய முயலும் திட்டம்,’ என்று இதை வர்ணித்ததற்கும் நடைமுறைக்கும் உள்ள சம்பந்தம் இவ்வளவுதான்.

இரண்டாவது விஷயம், முழுமையான குழந்தை வளர்ச்சி சேவைகள் பற்றியது.  2015 வரை இதில்  நல்ல முன்னேற்றம் இருந்தது. இந்த அரசில் முதல் பட்ஜெட்டில் இதற்கான நிதியை 50% வரை குறைத்தார்கள். இது அவர்களின் அமைச்சரவையில் இருந்த மனேகா காந்தியையே கூட விமர்சிக்க வைத்தது. பெண்கள் குழந்தை நலத்துறை அமைச்சரான அவர் ‘நலத்துறை ஊழியர்களை “அடுத்த மாதம் சம்பளம் வருமா,” என்று சஸ்பென்ஸில் வைத்து விட்டோம்!’ என்று புலம்பினார்.

மாநில அரசுகளும் கூட இதனால் பிரச்சனைக்கு உள்ளாகின. ஜூலை 15, 2016ல் ஒரிஸா அரசு மத்திய அரசுக்கு ஒரு  கடிதம் அனுப்பியது.அதில் இந்த பட்ஜெட் குறைப்பால் சத்துணவுக் கூட ஊழியர்களுக்கு சம்பளம் கொடுக்க இயலாததை குறிப்பிட்டு இருந்தார்கள். ஆரம்பக்கல்வி மற்றும் பிறந்த குழந்தைகளுக்கு மருந்துகள் விநியோகமும் கூட பாதிக்கப் பட்டத்தை குறிப்பிட்டு இருந்தது.

சத்துணவு விநியோகமும் இதனால் பாதிக்கப் பட்டது. மேலே குறிப்பிட்ட திட்டங்கள் போலவே சத்துணவு திட்டமும் அதிர்ச்சியூட்டும் 36 சதவிகித பட்ஜெட் வெட்டை சந்தித்தது. பண மதிப்பில் 10,000 கோடி ரூபாய் நான்கு வருடத்துக்கு முந்தைய ஒதுக்கீட்டை விட 25 சதம் கம்மி (உண்மையான நேரடிக் கணக்கில் இன்னமும் குறைவாக வரும்.)

இதில் இன்னொன்றையும் கவனிக்க வேண்டும். இந்த சத்துணவுத் திட்டத்துக்கு மாநில அரசுகளின் பங்கும் இருக்கும். அந்தப் பங்கை 32%ல் இருந்து 42% ஆக ஏற்றி விட்டார்கள். இதில்  விஷயம் என்னவென்றால் ஏன் சிறுவர்கள் நலத் திட்டங்கள் மட்டுமே இவ்வளவு பாதிப்புக்கு உள்ளானது என்பது புரியவில்லை. (குடிநீர், சுகாதாரம் தவிர வேறு எந்தத் திட்டமும் இந்த அளவு பட்ஜெட் வெட்டை சந்திக்கவில்லை.)

அடுத்தது பாதிக்கப் பட்டது முட்டை: .நிறைய மாநில அரசுகள் இப்போது சத்துணவில் முட்டை சேர்த்துப் போடுகின்றன. முட்டை மூலம் பல்வேறு ஊட்ட சத்துகள் சிறுவர்களுக்கு கிடைப்பதால் இது ஒரு அற்புதமான திட்டம். இதனை  தேசிய அளவில் செயல்படுத்தி இருந்திருந்தால் கோடிக்கணக்கில் சிறுவர்கள் பயன் பெற்று உடல்நல முன்னேற்றம் கண்டிருப்பார்கள். ஆனால், இங்கேதான் சுவாரஸ்யமான விஷயம்: சத்துணவில் முட்டை  போடாத மாநிலங்களில் முக்கால்வாசி பாஜக ஆட்சி செய்யும் மாநிலங்கள்தான். அதே போல, முட்டை சேர்க்கும் மாநிலங்களில் முக்கால்வாசி பிற கட்சிகள் ஆட்சி செய்பவைதான். வடமாநிலங்களில் அவர்களுக்கு இருக்கும் சைவ உயர்சாதியினரை திருப்திப் படுத்தவே இப்படி செய்கிறார்கள் என்பது கண்கூடு. இந்த விஷயத்தில் பதில் சொல்ல இயலாமல் மத்திய அரசு அமைதி காப்பதில் ஆச்சரியமே இல்லை.

அடுத்து மாட்டிக் கொண்டு இருப்பது ஜனனி சுரக்ஷா திட்டம், இது மருத்துவமனையில் பிரசவம் நடப்பதை ஊக்குவிக்கும் திட்டம். அப்படி நடக்கும் ஒவ்வொரு பிரசவத்துக்கும் இந்த திட்டத்தின் கீழ் பண உதவி கொடுக்கப் படும்.  தேசியக் குடும்ப ஆய்வறிக்கையின் தரவுகளின் படி இந்த பிரசவங்கள் எண்ணிக்கை நன்றாகவே உயர்ந்திருக்கின்றன; 2005ல் 39% ஆக இருந்தது 2015ல் 79% ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. இந்த எண்ணிக்கை அதிகரித்ததால் பிரசவத்தின் போது தாய் மரணிக்கும் எண்ணிக்கை பெருமளவு குறைந்திருக்கிறது. ஜனனித் திட்டத்தினால்தான் இந்த முன்னேற்றம் வந்திருக்கிறது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க இயலாது.

ஆயினும் இந்த திட்டத்தை மூடி விட மத்திய அரசு உத்தேசித்து வருகிறது. பிப்ரவரி மாதம் விக்யான் பவனில் நடந்த ஒரு கூட்டத்தில் தாய் சேய் நலத்துறையின் உதவியாளர் இந்தத் திட்டம் தேசிய மகப்பேறு திட்டத்தோடு இணைத்து விடப்படும் என்று அறிவித்து இருக்கிறார். அதாவது, மகப்பேறு நல உதவிகள் எல்லாமே மருத்துவமனையில் பிரசவம் நடப்பதை நிபந்தனையாக முன்வைக்கின்றன. இது தேசிய உணவுப் பாதுகாப்பு திட்டத்துக்கு எதிரானது என்பது மட்டுமல்ல, இதை சாக்காக வைத்து ஜனனி திட்டம் விரைவில் குப்பைக்குப் போகும் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

கடைசியாக, ஆதார் இனி எல்லாருக்கும் கட்டாயமாக ஆக்கப் படும். சத்துணவு, மகப்பேறு, ஜனனி என்று எல்லாமுமே ஆதாரில் ஐக்கியமாகும். இதை ஊழலை ஒழிக்கிறோம் என்கிற பேரில்தான்  செய்கிறார்கள், ஆனால் இந்தத் திட்டங்களில் தனிமனித அடையாளத்தில் ஃபிராடு நடக்கிறது என்பதற்கான ஆதாரம் எதுவும் இதுவரை இல்லை. விளைவுகளைப் பற்றிய கவலை இன்றி சும்மா ஆதாரை எல்லா இடங்களிலும் பரவி விரவி இருக்க செய்ய வேண்டும் என்பதே நோக்கமாகத் தெரிகிறது. ஆதார் தன்னிச்சையான விஷயம் என்றால் சத்துணவு திட்டங்களில் எல்லாம் ஏன் இதனை கட்டாயமாக்க வேண்டும் என்கிற கேள்வி வருகிறது. மத்திய அரசுக்கு சுப்ரீம் கோர்ட் உத்தரவுகள் மேல் எந்த மரியாதையும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. சுப்ரீம் கோர்ட்டும் அதைப் பெரிதும் கண்டு கொள்வதாகத் தெரியவில்லை.

இந்த உதாரணங்கள் மத்திய அரசு சிறுவர்களை மோசமாக நடத்துவதை வெளிச்சம் காட்டுகின்றன. ‘ஸப்கா ஸாத் ஸப்கா விகாஸ்’ என்பதில் சிறுவர்கள் சேர்த்தி இல்லாதது மாதிரி தெரிகிறது. நிதி அமைச்சகத்தில் பணி புரியும் ஒரு மூத்த அதிகாரியை இந்த பட்ஜெட் வெட்டுக்கள் பற்றி கேட்டதற்கு, இவை எல்லாம் அவசர கதியில் யோசிக்காமல் செய்யப்பட்டவை என்றும் தனியாக சிந்தித்து இவற்றின் விளைவுகள் பற்றி எல்லாம் ஆராயாமல் நடந்தவை என்றும் குறிப்பிட்டார். அதாவது சிறுவர் நலம் எவ்வளவு சுலபமாக ஓரம் கட்டப்படுகிறது என்பதையே இது காட்டுகிறது.

கொஞ்சம் ஆறுதலான விஷயம் என்னவென்றால், சில மாநில அரசுகள் இந்த விஷயத்தில் சுணக்கம் காட்டாமல் செயல்படுகின்றன. தமிழ் நாடு, ஒரிஸா, தெலங்கானா போன்ற மாநிலங்கள் தாங்களே சுயமாக மகப்பேறு திட்டங்களை கொண்டு வந்து தங்கள் மாநில நிதியிலேயே இவற்றை செயல்படுத்துகின்றன. இவர்கள் மத்திய அரசின் நிதிக்கு காத்திருக்கவில்லை. ஆயினும், மத்திய அரசின் அக்கறையின்மை கூடிய விரைவில் மாநில அரசுகளையும் பாதிக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. இது  இந்தியாவின் சிறுவர்களை மட்டுமல்ல ஒட்டு மொத்த தேசத்துக்கே பாதிப்புகளை உண்டாக்கப் போகிறது.

(ழான் த்ரே, புகழ் பெற்ற பொருளாதார அறிஞர். முன்னேற்றப் பொருளாதாரம் பற்றிய ஆய்வுகளை நிறைய மேற்கொள்கிறார். நிறைய புத்தகங்கள் எழுதி இருக்கிறார்.)